ဒီေကာင္မေလးကို ျပန္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကိုယ္ငိုခ်င္သလိုလို ဝမ္းနည္းလာသလိုိလုိ
သူ႔ကိုလဲ ဘယ္လို ျပန္ျပီးႏႈတ္ဆက္ရမယ္မွန္းမသိ။ျပန္ေတြ႔တဲ့ ေနရာကလဲ
သိမ္ၾကီးေဈးက ႏိုက္ကလပ္တစ္ခုေရွ႔မွာ သူငယ္ခ်င္းေမြးေန႔မို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး
သိမ္ၾကီးေဈး ေခါင္မိုးေပၚက စားေသာက္ဆိုင္မွာ ညစာစားျပီး အျပန္ တကၠစီငွားဖို႔
ေစာင့္ေနခ်ိန္ အခ်ိန္က ည ၁၂ နာရီက်ာ္ေလာက္။
သူကဝမ္းသာအားရနဲ႔ လာႏႈတ္ဆက္တာမို႔ ျပန္ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ေပမယ့္ အၾကာၾကီးေတာ့
စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့။သူ႔ကို ဒီလိုျပန္ေတြ႔ရေတာ့ ကိုယ္တိုင္အျပစ္မကင္းသလို
ခံစားမိေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြက လြန္ခဲ့ျပီးျပီ မို႔ သူကေလးကို သနားရံုကလြဲျပီး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည္႔လို႔မရေတာ့ပါ။ သူ႔ဘဝေလးကလဲ ျပန္ျပင္လို႔မရေတာ့ပါ။
ဒီေကာင္မေလးကို စေတြ႔တာက ကိုယ္ပထမဆံုး စလုပ္တဲ့ ကုမၸဏီမွာ။ ဒါေပမယ့္
သူေလးကကေတာ့ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းေတာ့မဟုတ္။ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ ကိုေရႊကိုရီးယားက
ဘီယာဆိုင္တစ္ဆိုင္လဲဖြင့္ ထားတာမို႔ သူတို႔ေလးေတြက ဆိုင္မွာေနရတာမ်ားျပီး
တခါတရံမွ ရံုးခန္းကိုလာတတ္ပါသည္။
လာတိုင္းလဲ မမေရ ေနေကာင္းလား အလုပ္ရႈပ္ေနလားထက္ ပိုျပီးသူတို႔မႏႈတ္ဆက္ရဲၾက။ စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾက။ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ မသိၾက။
ကိုယ္သိတာက သူတို႔က ဘီယာဆုိင္မွာ စားပြဲထိုးလုပ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြလို႔ပဲ
သိပါသည္။ ဒီ့ထက္ပိုမသိခဲ့ပါ။ ကိုယ္တိုင္က အသက္ငယ္ေသး တာလဲပါပါသည္။
သူတို႔က မမေခၚေနေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္က ၁၈- ၁၉ ဝန္းက်င္ သူတို႔ကေတာ့
အလြန္ဆံုးရွိလွ ၁၆ ႏွစ္ထက္မပိုၾက။ သူတို႔က စုစုေပါင္း သံုးေယာက္ဘယ္အခ်ိန္ပဲ
လာလာ တတြဲတြဲ ရီလိုက္ေမာလိုက္ တခါတေလ သူတို႔ပါပါးကေအာ္ရင္ေတာ့
ငိုယိုျပီးျပန္သြားတတ္ႀကသည္။
သူတို႔က သူေဌးကို ပါပါးေခၚၾကသည္။ သူတို႔ပါပါး ကိုယ့္သူေဌးက Shipping ကုမၸဏီ
ဖြင့္ထားေပမယ့္ တိတိက်က် ဘာေတြလုပ္ေနမွန္းကိုယ္မသိ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက
သီလဝါ ဆိပ္ကမ္းက ေဆာက္ေနတုန္းမို႔ သီလဝါ ဆိပ္ကမ္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့
ပစၥည္းေတြကို ကိုရီးယားကေန မွာေပးေနတာ တစ္ခုေတာ့သိသည္။
ပစၥည္းေတြေရာက္တိုင္း ရံုးကလူေတြ သီလဝါမွာ တေနကုန္ သြားျပီးအလုပ္ရႈပ္ေနတာ
ကိုေတာ့ ျမင္ေနက်။ ဒါကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ရွားပါးလွတဲ့ တခါတရံ။
ျပီးေတာ့ မနက္တိုင္းမနက္တိုင္း အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္က ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းကို
ဝင္မယ့္ ႏိုင္ငံျခား သေဘၤာေတြစာရင္းကို လာပို႔ေနက်။ ကိုယ္တိုင္ ဖိုင္တြဲျပီး
သိမ္းေနေပမယ့္ ဘာမွန္းမသိခဲ့။ က်န္တဲ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ မသိခဲ့ၾက။
ေကာင္မေလး သံုးေယာက္ထဲမွာမွ နည္းနည္းခပ္ၾကီးၾကီး ေကာင္မေလးက ခဏခဏ
ေနမေကာင္းျဖစ္ တတ္သည္။ ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေဆးခန္းသြားရတိုင္းလဲ ရံုးမွာပိုက္ဆံ
လာထုတ္ေနက်။ သူတို႔ပါပါးကလဲ ဆိုးတာမွ တာေတလန္ေအာင္ကို ဆိုးပါသည္။
ကိုရီးယားကားထဲက ကိုရီးယားေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကြာပါသည္။ စရိုက္ကလဲ ၾကမ္းပါသည္။
ဘာစကားေျပာေျပာ ေအာ္ျပီးေျပာေနက်။ သူစိတ္တိုရင္ေတာ့ ရံုးခန္းမွာ ကမၻာပ်က္သလုိ
ေသာင္းက်န္းခ်င္တိုင္း ေသာင္းက်န္းေနက်။ အဲသူက ျမန္မာစကားကိုေတာ့ ကမၼဝါ
ဖတ္လို႔ရေလာက္ေအာင္ ျမန္မာ မ်က္စိလည္ေအာင္ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာႏိုင္ပါသည္။
ျမန္မာမိန္းမကိုလဲ လက္ထပ္ယူထားပါသည္။ ယူတာကမွ ႏွစ္ေယာက္ တျပိဳင္တည္းယူ
ထားတာ။ ျပီးေတာ့ သူကေျပာပါေသးတယ္ သူမယားငယ္ယူတာမဟုတ္ပါတဲ့
မယားျပိဳင္ထားတာပါတဲ့။ သူ႔ရဲ႔ စေမာေလးကို မယားငယ္လို႔ေျပာရင္
သူေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆိုးပါသည္။ ႏွစ္ယာက္စလံုးက ပညာတတ္ေတြ မဟုတ္ႀကပါ။
သူ႔ဆိုင္ကေကာင္မေလး သံုးေယာက္ကလဲ သူနဲ႔ ဘယ္လိုမွန္းမသိ
ဘယ္သူမွခန္႔မွန္းလို႔မရ။ ဒီၾကားထဲ သူ႔စက္ကပ္ေၾကး ( Secretary)မမ ကိုလဲရိသဲ့သဲ့
သူအခ်စ္ကံဆိုးေၾကာင္း မၾကာခဏညည္းျပေနတတ္ပါသည္။တမင္ေနာက္က်ေအာင္
ခိုင္းတတ္ျပီး အိမ္ျပန္တိုင္းလဲ သူကလိုက္ပို႔ေပးတတ္ပါသည္။
ကေလးမေလး သံုးေယာက္မွာ ပါပါးရဲ႔ အခ်စ္ဆံုးဆိုင္က Cashier ေကာင္မေလးက
ေတာ့ ၁၆ႏွစ္သာသာ ဆယ္တန္းေအာင္ကာစ ေကာင္မေလး ရုပ္ေလးက
သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလး။ သူ႔ကိုေတာ့ ပါပါးက ေက်ာင္းဆက္ထားေပးပါသည္။
သူတစ္ေယာက္တည္း ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ပညာတတ္ေလးမို႔ ပါပါးက
ပိုျပီးအေရးေပးပါသည္။
ေနမေကာင္းခဏခဏ ျဖစ္တတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသက္၁၉ ႏွစ္
ေလာက္ပဲ ရွိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူက နဲနဲထြားထြား အရပ္ျမင့္ျမင့္ အသားျဖဴျဖဴေလး
ေနာက္ အငယ္ဆံုးေလးက ၁၅ ႏွစ္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ အရပ္ပုပု ေသးေသးေလး
မ်က္ႏွာေလးက တကယ့္ ကေလးေလးလိုအျပစ္ကင္းတဲ့ ေကာင္မေလး။
သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ျမန္မာစာကို ေရးတတ္ဖတ္တတ္ရံုပဲ
တတ္ေပမယ့္ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ တစ္လံုးစႏွစ္လံုးစ နဲနဲ ေျပာတတ္ပါသည္။
ရံဖန္ရံခါ ရံုးခန္းကို ႏူိင္ငံျခားသားေတြ လာတတ္ပါသည္။ သေဘၤာသားေတြမွန္း
ျမင္ရံုနဲ႔သိသာပါသည္ သူတို႔ ပံုစံေတြက ဆံပင္စုတ္ဖြား ေနေလာင္ထားတဲ့ နီရဲရဲ
အသားအေရေတြနဲ႔ ။ ပါပါးအခန္းထဲမွာ စကားေတြေျပာတတ္ၾကသည္။
သူတို႔ႏိူင္ငံေတြကို ဖုန္းေခၚခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက
ကူညီေပးေနက်။
အဓိကေျပာခ်င္တာက ပါးပါးနဲ႔ ပါပါးေမြးစားသမီးေတြ ဇာတ္လမ္း။
လူလည္က်လြန္းတဲ့ ကိုရီးယားရဲ႔ ဇာတ္လမ္း။
တေန႔ ထံုးစံအတိုင္း ရံုးကလူေတြ သီလဝါကို ေရာက္ေနၾကျပီး
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ရံုးမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မီးကလဲ ပ်က္ေနတာမို႔
တံခါးၾကီးဖြင့္ျပီး လမ္းမက ျဖတ္သြားျဖတ္လားေတြကို ေငးေနတဲ့အခ်ိန္။
ဘီယာဆိုင္က ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ရံုးကိုေရာက္လာပါတယ္။
ခဏခဏဖ်ားတဲ့ ေကာင္မေလးရယ္ ေကာင္မပိစိေလးရယ္။
ထံုးစံအတိုင္း ေဆးခန္းသြားဖို႔ ပိုက္ဆံလာယူတာပါ။ သူဖ်ားေနတယ္ဆိုလို႔
သူ႔နဖူးေလးကို စမ္းႀကည္႔ေတာ့ ကုိယ္လဲမပူ ဒါေပမယ့္ သူ႔ပံုစံေလးက
ပင္ပန္းေနတဲ့ ပံုေပါက္ေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးၾကည္႔ေတာ့
ဗိုက္ေအာင့္တာလို႔ ေျပာျပီး ရံႈ႔မဲ့ေနပါတယ္။ သူအဲလိုပဲ မၾကာမၾကာ
ျဖစ္ေနတာလို႔ ေလသံေလးနဲ႔ ညည္းျပပါတယ္။
သူတို႔ပါပါးလဲ မရွိတာမို႔ ဒီတခါေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စကားေျပာခြင့္
ရေနပါတယ္။ ခ်ာတိတ္မပိစိေလးက ရုတ္တရက္ သတိတရန႔ဲ မမေရ
ပါပါးမရွိတုန္း ကူညီပါအံုးဆိုျပီး သူ႔ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက စာေလးတစ္ေစာင္
ထုတ္ေပးပါတယ္။ သူ႔ရည္းစားဆီကစာကို ဘာသာျပန္ေပးပါဆိုလို႔ စာကိုကိုင္ျပီး
ခ်ာတိတ္မကို တေလးတစားနဲ႔ ၾကည္႔မိပါတယ္။ ကိုယ္ေတာင္ ရည္းစားဆိုတာ
ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့ အခ်ိန္ သူတို႔က ရည္းစားေတြရလို႔ ရည္းစားကမွ
ႏိူင္ငံျခားသား ေတာ္ေတာ္ လဲစြံေနပါလားလို႔ ေျပာရင္းဆိုရင္း စာကို စဖတ္ပါတယ္။
ပထမတစ္ႀကာင္းကေတာ့ ဟုတ္လုိ႔ ဟန္နီေရ ေနေကာင္းလားတဲ့။
ဘာသာျပန္ေပးရတဲ့ကိုယ္ကလဲ ႏိူင္ငံျခားသား ေရးတဲ့ ရည္းစားစာကို
ခုမွစေတြ႔ဖူးတာဆိုေတာ့ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ တစ္လံုးခ်င္းဘာသာျပန္ေပးပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကို ဖတ္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္လံုးေတြပါ ျပာကုန္ပါတယ္။
ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။
အသံမထြက္ပဲ စိတ္ထဲက တိုးတိုးေလး ဖတ္ၾကည္႔မိေတာ့ ကိုယ္က အေဝးကို
ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းက ဘယ္သူေတြနဲ႔ အိပ္ေနျပီလဲ လို႔ေရးထားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ဆက္ဖတ္ႀကည္႔ေတာ့လဲ ေရးထားတဲ့ စကားလံုးအသံုး အႏႈန္းေတြက
ေတာ္ေတာ္ ၾကမ္းလာပါတယ္။ စာကိုလဲ ဆက္ျပီး မဖတ္ရဲေတာ့ပါ။
စာကိုကိုင္ျပီး ခ်ာတိတ္မေတြ ကိုဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ေၾကာင္ေနပါတယ္။
ကေလးမေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုေစာင့္ျပီးနားေထာင္ေနပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြကို
သနားတာမို႔ ပါးစပ္ထဲက တံေတြးေတြကို မ်ိဳခ်ျပီး စာထဲမွာမပါတဲ့ နင္အခု
ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ငါ့ကိုေရာ လြမ္းေနရဲ႔လား ဘာလားနဲ႔ ရႊီးေပးလိုက္ပါတယ္။
အငယ္မေလးေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားပါတယ္။
သူ႔စာျပီးေတာ့ ေနမေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးက သူ႕အိတ္ထဲကပါ စာတစ္ေစာင္ထပ္
ထုတ္ေပးပါတယ္။ ကို္ယ္လဲ အားနာတာနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ထပ္ရႊီးေပးလိုက္ပါတယ္။
စာကိုေတာ့ ေသခ်ာမၾကည္႔ေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ယံုေအာင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔
ဖတ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ျပရပါတယ္။ စာေတြကို ဘာသာျပန္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့
သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ ဘဝေတြကို စျပီးရိပ္မိလာပါတယ္။
ဘာသာျပန္တဲ့ ကိစၥေတြျပီးေတာ့ ကေလးမေလးေတြကလဲ အားကိုးတၾကီးနဲ႔
သူတို႔ဇာတ္ေၾကာင္းေတြကို ရင္ဖြင့္လာပါတယ္။ ပါပါးက ဘီယာဆိုင္မွာ
စားပြဲထိုးလုပ္ရမယ္ဆိုျပီး ညာျပီးေခၚထားတာပါတဲ့။ ရြာမွာရွိတဲ့ မိဘေတြကို
ပိုက္ဆံေပးျပီး သူတို႔ကို တစ္ႏွစ္တိတိ လုပ္ျပီးမွ ျပန္ရမယ္လို႔ ေျပာထားပါတယ္တဲ့။
တကယ္ဆို သူရြာမွာေပးထားခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံက တစ္သိန္းေတာင္ မျပည္႔ပါဘူး
ခုနစ္ေသာင္းလို႔ ေျပာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ မွတ္ပံုတင္ေတြ
ကိုလဲသိမ္းထားျပန္ပါတယ္။
ျပီးေတာ့ ပါပါးက ကေလးမေလးေတြကို ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းကို ညတိုင္းသူကိုယ္တိုင္
သြားပို႔ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွပဲ သေဘၤာေတြရဲ႔ အခ်ိန္စာရင္းေတြကို သူကတကူးတက
မွာျပီးဖိုင္တြဲထားတာကို ေျပးျမင္ပါတယ္။ ကေလးမတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကို
ရွစ္ေထာင္ႏူန္းနဲ႔ သူကိုယ္တိုင္ ပိုက္ဆံယူပါတယ္။ကေလးေတြကိုလဲ
ပိုက္ဆံေပးမသံုးပါဘူး လိုတဲ့ အသံုးစရိတ္ေတြေလာက္ ကိုပဲ သူကေပးပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေဒၚလာေဈးက ျမန္မာေငြ၂၈၀- ၂၉၀ ပဲရွိပါတယ္။
ေက်းဇူးရွင္ ေတာ္ေတာ္လူလည္က်တာကို သိရေတာ့ ေဒါသလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကေလးမေတြ အတြက္စိတ္လဲ မေကာင္းပါဘူး ကေလးမေလးေတြက
ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ မိဘကို လုပ္ေကၽြးခ်င္စိတ္နဲ႔ မိဘခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔
သူ႔ေနာက္လိုက္လာၾကတာပါ။ သူကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေနျပီး
ျမန္မာမိန္းကေလးေတြကို မိန္းမပ်က္ေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ခိုင္းစားေနပါတယ္။
လံုးဝမတရားပါဘူး ကေလးမေလးေတြကို ထြက္ေျပးဖို႔ အၾကံေပးပါတယ္။
ရဲစခန္းကို တိုင္ဖို႔လဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ကေလးမေလးေတြက သူ႔ပါပါးကို ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနရပါတယ္။
သူတို႔ေလးေတြ မၾကာခဏလဲ အရိုက္ခံရတာေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ထြက္ေျပးရင္
သတ္ပစ္မယ္လို႔လဲ သူက မၾကာခဏေျပာပါတယ္။သူက သူတို႔နယ္အပိုင္
ရဲစခန္းက စခန္းမွဴးနဲ႔လဲ အေပးအယူ ဇာတ္လမ္းေတြ လုပ္ထားပါတယ္။
သူ႔ကို ဖယ္သူမွဖမ္းလို႔မရဘူး လာဖမ္းရဲတဲ့ရဲ ရွိရင္လဲ အဲဒီရဲကိုဘဝပ်က္ေအာင္
လုပ္မွာလို႔ တခါတေလ ေျပာတတ္ပါတယ္။သူက သူတို႔တိုင္းျပည္မွာတုန္းက
လူဆိုး ဂိုဏ္းဝင္ နာမည္ပ်က္စာရင္းဝင္လို႔လဲ အသိတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။
ကိုယ္ကလဲ ဒီကေလးမေလးေတြကို ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ပဲ ေတာ္ေတာ္
ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေနရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကရဲေတြကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ဆိုးပါတယ္။
ေငြမ်က္ႏွာကိုပဲ ျမင္တတ္ပါတယ္။ ေခတ္စနစ္ေႀကာင့္လဲ ျဖစ္မွာပါ။ကိုယ္ကလဲ
ကေလးသာသာ ဘာမွလဲ နားမလည္တဲ့ အခ်ိန္မို႕ အိမ္ကလူၾကီးေတြကို
ေမးႀကည္႔ေတာ့ အိမ္ကလဲ ကေလးေတြကိုသာ ထြက္ေျပးခိုင္း က်န္တာက
ညည္းဘာမွလုပ္လို႔ မရဘူးလို႔ေျပာပါတယ္။ လူၾကီးေတြကေတာ့ လူၾကီးအေတြးနဲ႔
သူ႔ကိစၥေတြထဲ ဝင္မစြက္ဖက္ခ်င္ၾကပါ။
ေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာင္မေလးေတြ ရံုးကို လာတိုင္းထြက္ေျပးဖို႔ ေျပာျပပါတယ္။
လိုတဲ့စရိတ္လဲေပးမယ္ မျပန္တတ္ရင္လဲ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ လို႔သူတို႔ကို ေျပာပါတယ္။
သူတို႔ေလးေတြက ဝမ္းမသာႏိုင္ပါဘူး ပါပါးက သူတို႔မိဘေတြကိုပါ ျပႆနာလိုက္ရွာမွာမို႔
မလုပ္ရဲၾကပါဘူး။ သူတို႔အိမ္ေတြကိုပါ မီးနဲ႔ရိႈ႔မယ္လို႔ ေျပာထားပါတယ္တဲ့။
ေကာင္းေရာ ကိုလူလည္ကေတာ့ မသိနားမလည္တဲ့ ေတာသူေတာင္သားေတြကုိ
နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ျခိမ္းေျခာက္လို႔ ဂုတ္ေသြးစုတ္ေနတာပါ။
ကိုယ့္စည္းရံုးေရးက မေအာင္ျမင္ေတာ့ ကိုယ္လဲ ပြဲၾကည္႔ပရိတ္သတ္လုပ္ေနခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီကုမၸဏီမွာလဲ ၾကာၾကာ မလုပ္ခဲ့ရပါဘူး။ အျခားပိုေကာင္းတဲ့ အလုပ္အခြင့္အေရးရတာမို႔
အျခားရံုးခန္းကို ေျပာင္းရပါတယ္။ အဲဒီရံုးခန္းကလဲ ကိုရီးယားသေဘၤာ ကပၸတိန္ရဲ႔ ရံုးခန္းပါ။
ကိုရီးယားေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ေရစက္ပါလို႔ ေနာက္ထပ္ ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းေတြ
ထပ္ေတြ႔ရပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာ သိရတာကေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔မွာ ရွိရွိသမွ်ေသာ ကိုရီးယားစားေသာက္ဆိုင္
ေတြမွာ ျမန္မာေကာင္မေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိတတ္ပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြရဲ႔
အေနာက္မွာ အိမ္တန္းလ်ားႀကီးေတြနဲ႔ ေကာင္မေလးေတြကို ေမြးထားတာပါ။
ပါပါးႀကီးဆိုင္ကေတာ့ ဘီယာဆိုင္ေသးေသးေလးမို႔ ေကာင္မေလး
သံုးေယာက္တည္းထားတာပါ။ ကိုယ္ထပ္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ နာမည္ႀကီး ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႔
ေနာက္မွာေတာ့ ေကာင္မေလး ၃၀ ေက်ာ္ကို တစုတေဝးတည္း ထားထားတာ
မသိရင္ အမ်ိဳးသမီးေဘာ္ဒါေဆာင္လိုပါပဲ။
အဲဒါျမန္မာျပည္ေရာက္ ကိုရီးယားေတြရဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေလး တစ္ခုပါပဲ။
တီဗြီကလာတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းေတြေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္က
ပရိတ္သတ္ေတြ အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္ ျဖစ္ေနၾကသလို ကိုရီးယား
စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ကိုရီးယားယဥ္ေက်းမႈ ကူးစက္လာျပီး
ျမန္မာမေလးေတြ ဘဝပ်က္ေနၾကတာလဲ အမ်ားၾကီးျဖစ္ေနၾကပါျပီ။
သူငယ္ခ်င္းေတြ အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္ခံျပီး ကိုရီးယားကားေတြ
ၾကည္႔ေနၾကတာျမင္တိုင္း ကိုရီးယား စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ေနာက္ကြယ္က
ရိုးသားတဲ့ ျမန္မာေကာင္မေလး တစ္ခ်ိဳ႔ကို ေျပးျမင္မိပါတယ္။
ကိုရီးယားမင္းသားက မင္းသမီးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ပိုးပန္းေနတာျမင္တိုင္း
အသိမႀကြယ္ေသးတဲ့ ကေလးမေလးေတြကို ဘဝပ်က္ေအာင္
မိန္းမပ်က္ေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ပါပါးႀကီးကို ေျပးျမင္ပါတယ္။
ကိုယ္ကေတာ့ ဟန္ေဆာင္ အေပၚယံေတြနဲ႔ ရိုက္ကူးထားတဲ့ ကိုရီးယားကားေတြကို
ဘယ္တုန္းကမွ မၾကည္႔သလို အမွတ္တမဲ့ ႀကည္႔မိတိုင္းလဲ ဇာတ္လမ္း လွလွေလးေတြ
ဖန္တီးျပီး ကမၻာေပၚက ပရိတ္သတ္ကို လိမ္ေနတာလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြ႔ဖူးခဲ့တဲ့
ကိုရီးယားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို အျပင္မွာ
မယဥ္ေက်းႀကပါဘူး။ မသိမ္ေမြ႔ႀကပါဘူး။ အဆင့္အတန္းမရွိလွပါဘူး။
တခ်ိဳ႔တခ်ိဳ႔ေသာ မ်ိဳးေကာင္းရိုးေကာင္း ပညာတတ္ လူရည္မြန္ကိုရီးယား
ေတြကလြဲလို႔ေပါ့။ အရမ္းေတာ္တဲ့ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ တဲ့ကိုရီးယား တစ္ေယာက္စ
ႏွစ္ေယာက္စကိုေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ျမင္ဖူးပါတယ္။
အငယ္မေလးကို ႏိုက္ကလပ္မွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ညက တညလံုးအိပ္မရပဲ
သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာေလးေတြကို ျမင္ေနမိပါတယ္။
ႏူရာဝဲစဲြ လဲရာသူခိုးေထာင္းဆိုသလို ဆင္းရဲ ႏံုခ်ာလြန္းတဲ့ နယ္ဘက္က
ကေလးေလးေတြ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ ရန္ကုန္ကိုလာတဲ့
အခ်ိန္မွာေတာ့ မရည္ရြယ္ပဲ မိန္းမပ်က္ေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ႀကတာ ရင္နာစရာပါ။
ျပဴသူရဲ႔ အျပစ္လား ခံရသူမွာပဲ အျပစ္ရွိေနတာလား.....
ယဥ္က်းမႈေတြ နယ္ခ်ဲ႔ လာတဲ့ ကိုေရႊႏိုင္ငံႀကီးသားေတြကို အျပစ္တင္ရမလား....
ႏံုလြန္း အလြန္းတဲ့ ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြ မိဘေတြ ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမွာလား.....
သိရက္နဲ႔ မ်က္ကြယ္ျပဳေနခဲ့ႀကတဲ့ အဂတိ လိုက္စားေနသူ ႏိူင္ငံ႔ဝန္ထမ္းေတြ
ကိုအျပစ္တင္ရမလား....ကူညီခြင့္ ႀကံဳပါလ်က္နဲ႔ ထိေရာက္ေအာင္
မကူညီႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပဲ အျပစ္တင္ရမလား...
Ref : http://mysterysnow.blogspot.com/..................
