ေရဆန္လမ္း

ေလ၀င္ေလထြက္ဆိုလို႔ ventilator မွထြက္သည့္ေလသာရွိသည့္ သေဘၤာ၀မ္းထဲ၌ တျဖန္းျဖန္း ပြင့္ထြက္ေန တဲ့ မီးပြားေတြၾကားမွာ က်င့္သားရေနတဲ့မ်က္လံုးက ကန္းသြားမွာကို မေၾကာက္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ အလုပ္ အေပၚ အာ႐ံုစိုက္ေနမိသည္။ ထို႔အျပင္ တစ္ကိုယ္လံုးရွိ ေခၽြးေတြကလည္း အက်ႌတထည္လံုး ေရေတြစြတ္ ထားသလို စိုရႊဲလို႔ေန၏။ ဒီေန႔အတြက္ ေန႔တြက္စာအျပင္ အခ်ိန္ပိုေလးပါ ဆင္းခြင့္ရဖို႔ foreman ေတြျမင္ ေအာင္ တေနကုန္ ႀကိဳးစားလုပ္ျပခဲ့ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ယခုလုပ္တဲ့ သေဘၤာဆီတိုင္ကီ၀န္းက်င္နားတြင္ safetyအျပည့္ရွိေသာ္လည္း လုပ္ရဲသူကရွား၏။ထို႔ေၾကာင့္လည္း က်ေနာ့္အားအခ်ိန္ပိုဆင္းခြင့္ေပးသည္လား မသိ။

က်ေနာ့္အေနနဲ႔က တစ္ေန႔ကို အလုပ္ခ်ိန္၂၄နာရီဆိုလွ်င္လည္း လုပ္ဖို႔အသင့္ပင္ျဖစ္သည္။ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ဒီကိုေရာက္လာဖို႔ အေမက က်ေနာ္တို႔မိသားစုအိမ္ေလးကို ေပါင္ႏွံလို႔ လႊတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ ေလသည္။ အေမကေတာ့ သိပ္လႊတ္ခ်င္လို႔ရယ္ မဟုတ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ ခ်င္မိျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အဲဒီကျပန္လာၾကတဲ့ ကိုေရႊဗမာမ်ားက သူတို႔သည္ ထိုႏိုင္ငံတြင္ ဘယ္လိုဘယ္ပံု ေငြရွာလို႔ သူေဌးေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး အလုပ္လုပ္ခဲ့ေၾကာင့္ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ ေျပာျပတတ္ ၾက သည္။ ထို႔ျပင္ အလုပ္သမားေခၚတဲ့ ေအးဂ်င့္ေတြကလည္း စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ရတာသက္သာ သလို အခြင့္အေရးလည္း အမ်ားႀကီးရႏိုင္ေၾကာင္း ရႊန္းရႊန္းေ၀ ေျပာခဲ့ၾကသည္။ အခုေတာ့ သူတို႔စကားေတြ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုသည္မွာ က်ေနာ့္ကိုယ္ေတြ႔ေတြက သက္ေသျပေနေပၿပီ။ ျမန္မာေဟ့ဆိုလွ်င္ ၾကည့္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားက အေရာင္တမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္သည္။ မွန္းခ်က္ႏွင့္ႏွမ္းထြက္ မကိုက္သည့္အေၾကာင္းေတြ ေျပာေနလွ်င္ေတာ့ မ်ားလွေခ်သည္။ ဒါေတြအားလံုးကို ေအာင့္အီးသည္းခံကာ က်ေနာ္တို႔အိမ္ေလးကို ျပန္ေရြးႏိုင္ရန္ က်ေနာ္အစြမ္းကုန္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေနသည္။

Alarmသံျမည္လာၿပီးေနာက္ အခ်ိန္ပိုအလုပ္ခ်ိန္ေစ့ေသာအခါ အနားတြင္အသင့္ခ်ထားေသာ ေရဗူးကိုယူ၍ ေရတ၀ေသာက္ခ်လိုက္သည္။ တေနကုန္တေနခန္း အပူထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ရေသာေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္တြင္း သို႔ေရထည့္လိုက္သည့္အခါတိုင္း လူမွာအေငြ႔ေတြပင္ပ်ံတက္သြားသလို ခံစားရ၏။ ေရေတာ့က်ေနာ္ ႀကိဳးစား ေသာက္မွ ျဖစ္မည္။ ႏို႔မို႔ မိမိအရည္ျပားေတြအျပင္ ခႏၶာကိုယ္တြင္းမွ ကလီစာေတြပါ မီးကင္ထားသလို ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ဒီလိုအလုပ္ၾကမ္းေတြမို႔လို႔လည္း ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကိုသာ ေခၚခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် အလံုပိတ္ထားေသာ သေဘၤာအခန္းေတြထဲတြင္ ၀ရိန္ေငြ႔ေတြကိုသာ႐ွဴ႐ႈိက္လို႔ အသက္ရွင္ေနသည့္ ဘ၀ႏွင့္ ျပန္ရမယ့္အခေၾကးေငြက ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ မဆိုစေလာက္သာ။ စကၤာပူေဒၚလာ ၇၅၀ဆိုတာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၀င္ေငြနဲ႔ ျပန္တြက္ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္စရာ ေကာင္းသလိုလိုပင္။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အခြန္ေဆာင္ရတာ ၁၀ရာခိုင္ႏႈန္း ျပန္ႏုတ္လိုက္လွ်င္ က်န္တဲ့ေငြက စားတာေသာက္တာ၊ လမ္းစရိတ္တို႔ႏွင့္ အိမ္ကိုေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ပို႔ေနရသည့္ အေျခအေန။

မိမိအလုပ္ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းေနရင္း တဖက္အခန္းထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ေနရာမွ ထြက္လာေသာ ကိုေအာင္ႀကီးကို လွမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
“ဆရာေအာင္လည္း ဒီေန႔ OT ပဲကိုး”
“ဟုတ္တယ္ေဟ့.. ငါလည္း အေသၿဖဲေနရတယ္”
“ၾကည့္လုပ္ဆရာ… ေဘာ္ဒီကိုလည္း ျပန္ကာအံုးေနာ္”
“မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးကြာ.. ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ အိမ္စရိတ္အတြက္က မလြယ္ဘူး။ အငယ္ေကာင္ေလးက ဒီႏွစ္ ေက်ာင္းစထားရေတာ့မွာေလ”

ဟူးကနဲသာသက္ျပင္းခ်မိေတာ့သည္။ေျပာမယ့္သာေျပာေနတာ ကိုေအာင္ႀကီးအလုပ္ကက်ေနာ့္အလုပ္ထက္ က်န္းမာေရးကို ပိုထိခုိက္ေစသည္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ကေရာသူနဲ႔ သိပ္မျခားလွေပ။ က်ေနာ္က MIG ဟုေခၚ ေသာ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ဓာတ္ေငြ႔အသံုးျပဳၿပီး လုပ္ရေသာ ၀ရိန္အမ်ိဳးအစား။ ကိုေအာင္ႀကီးက ကာဗြန္ ေခ်ာင္းေတြကို ေရွာခ့္႐ိုက္လို႔ သံထည္ေတြကို လုိသလိုစားထုတ္ရေသာ Gauging သမားတစ္ေယာက္။ သူအလုပ္လုပ္ၿပီဆိုလွ်င္ ေလထဲတြင္ကာဗြန္စေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနသည္။ mask ေတြဘယ္လိုပဲခံခံ အလုပ္သိမ္းလို႔ ႏွာေခါင္းကိုႏႈိက္ၾကည့္လွ်င္ ကာဗြန္ၾကပ္ခိုးႏွင့္ မဲမဲအရာမ်ား ျမင္မေကာင္းေအာင္ ထြက္လာတတ္သည္။ ၀ရိန္မီးကို က်င့္သားရၿပီးျဖစ္တာေတာင္ ရံဖန္ရံခါ မ်က္လံုးထဲက မ်က္ရည္ပူမ်ား အဆက္မျပတ္က်တတ္လို႔ အလုပ္မဆင္းႏိုင္သည္အထိ ျဖစ္ရသည္။ အလုပ္စ၀င္ခါစကေတာ့ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးကို ႀကံဳလိုက္ရတဲ့အခါ ဆက္ မလုပ္ေတာ့ပဲ အိမ္ျပန္ေျပးရင္ေကာင္းမလား စိတ္ကူးမိေသးသည္။ ေနာက္.. ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္သာသိမို႔ ဇြတ္တိုး ဆက္လုပ္ခဲ့သည္။

ေတြးရင္းနဲ႔ ပစၥည္းေတြသိမ္းၿပီး TimeCard႐ိုက္ကာ အလုပ္မွစီစဥ္ေပးေသာကားျဖင့္ အေဆာင္သို႔ျပန္ခဲ့ သည္။ ထိုဖယ္ရီကားေပၚ ခုန္တက္တဲ့အခါတိုင္း ျမန္မာျပည္မွ ၀က္တင္တဲ့ ကားႀကီးေတြကိုသာ ေျပးသတိရ တတ္သည္။ ၀က္ေတြ႕ကိုေတာ့သတ္ဖို႔တင္သည္။ က်ေနာ္တို႔ကိုေတာ့ ၀ေအာင္တန္ေအာင္ခိုင္းဖုိ႔ တင္သည္။ အသတ္ခံရတာထက္စာရင္ ေတာ္ေသးသည္ဟု ေျဖေတြးရမလိုလို။ ကားေပၚတြင္လည္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ေတြ အိႏၵိယကုလားေတြႏွင့္ အျပည့္ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကလည္း က်ေနာ္တို႔နဲ႔မျခား ဇာတ္တူသားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ကၽြန္ခ်င္းတူတူနည္းနည္းသာတယ္ေျပာရမည္။က်ေနာ္တို႔မေရာက္ခင္ကတည္းကဒီမွာကၽြန္လာ ခံေနေတာ့ကၽြန္ေလာကတြင္ေနရာေကာင္းရေနေသာကၽြန္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ထိုေရာက္ႏွင့္ေသာကၽြန္မ်ားထဲ တြင္ဘဂၤလားကၽြန္မ်ားကသေဘာထားဆိုးၾကသည္။ဒင္းတို႔ကဘယ္တုန္းတည္းက ဗမာဆိုလွ်င္ၾကည့္မရသည္ မသိ။ အခြင့္ႀကံဳတိုင္း ဖိႏွိပ္ခိုင္း၍ သူေဌးေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ျပတတ္သည္။

က်ေနာ္တို႔ ဘိုးေဘးမ်ားလက္ထက္တုန္းကေတာ့ ကုလားဆိုတာမ်ိဳးက ေခ်းက်ဳံး၊ ေသးက်ံဳး၊ လန္ခ်ားဆြဲ စသျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ကၽြန္လာခံၾကရသည္။ က်ေနာ္တို႔ လက္ထက္တြင္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုသို႔ လွည့္လည္ ကၽြန္ခံၾကရသည္။ ထိုအျဖစ္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲတြင္ ကံတူလို႔ အက်ိဳးေပးတူၾကေသာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ ထိုထက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ လက္ငင္းသတင္းေတြကလည္း ရွိေသးသည္။ လြန္ခဲ့တဲ့အပတ္က yard ထဲတြင္ ကရင္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္သည္ ဘဂၤလားတစ္ေကာင္အား ထိုးႀကိတ္မႈျဖင့္ ဂိုဏ္းစတားႏွင့္ေလဆိပ္အထိ ခ်က္ျခင္းပို႔ကာ ျပည္ေတာ္ျပန္ခြင့္ ျပဳလိုက္သည္။

ရန္ျဖစ္ရသည့္အေၾကာင္းမွာ ထိုဘဂၤလားက ဖုန္းဇာတ္လမ္းမွ အရင္းျပဳၿပီး ျမန္မာအိမ္ေဖာ္မတစ္ေယာက္ႏွင့္ လစဥ္ ဟိုတယ္တြင္ စခန္းသြားေနေၾကာင္း ထိုကရင္အား ေျပာျပသည္။ ထိုကရင္လည္း တအံ့တၾသျဖင့္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကို ေအာင့္အီးနားေထာင္ေနရာမွ ထိုျမန္မာအိမ္ေဖာ္မရဲ႕ နာမည္ႏွင့္အသက္ကို ေမးလိုက္ေသာအခါ ဒီႏိုင္ငံတြင္ပင္ အိမ္ေဖာ္လုပ္ေနေသာ သူ႔ညီမအရင္း၏ နာမည္ႏွင့္အသက္ပါတူေနသျဖင့္ စိုးရိမ္သြားမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုကုလားအား အခ်ိဳသပ္၍ ပံုရွိလွ်င္ျပရန္ ေတာင္းလိုက္ေသာအခါ ထိုကုလားက သူ႔ဖုန္းျဖင့္မွတ္တမ္းတင္ထားေသာ ဟိုတယ္တြင္းပံုမ်ားကို ထိုကရင္အား အားပါးတရျပေလသည္။ ထိုကုလားျဖင့္ ေပ်ာ္ျမဴးေနေသာ အႏွီးသူငယ္မမွာ ကရင္၏ ညီမအရင္းေခါက္ေခါက္ျဖစ္ေနသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ ကရင္လည္းစိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ထိုကုလားအား ႏွာေခါင္း႐ိုးက်ိဳးလို႔ မ်က္စိတဖက္မွ ေသြးက်တဲ့အထိ ထိုးေလသည္။ ကံေကာင္းသည္မွာ ကုမၸဏီက နာမည္ပ်က္မည္စိုးသျဖင့္ အထိုးခံရတဲ့ ကိုေရႊကုလားကို ေက်နပ္ေအာင္ေငြေပး၊ ေဆးကုလုပ္ၿပီး ကရင္အားေစာေစာျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ကရင္လည္း ဒီႏိုင္ငံတြင္ ႀကိမ္ဒဏ္သို႔မဟုတ္ ေထာင္အနည္းဆံုးေျခာက္လက်ႏိုင္သည္။ က်န္ရစ္ေသာ သူ႔ညီမကေတာ့ ဘယ္လိုဆက္ စခန္းသြားအံုးမည္ မသိေပ။

အေဆာင္ေရွ႕ေရာက္လို႔ ကားရပ္တာနဲ႔ ကားေပၚမွ အေျပးဆင္းကာ အခန္းထဲ၀င္လို႔ အ၀တ္အစားပင္ မလဲႏိုင္ေသးပဲ ညစာအတြက္ ခ်က္ဖို႔ျပဳတ္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရသည္။ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းဟင္း ခ်က္ရန္ အတြက္ ေနရာက လက္ရွိအေဆာင္ရွိလူႏွင့္ မေလာက္ငသျဖင့္ ကိုယ္ကဦးေအာင္ေနရာယူၿပီး ခ်က္ျပဳတ္မွ ညစာကို ကိုးနာရီေလာက္စားျဖစ္သည္။၀က္သားခ်က္ေသာေန႔တြင္မွာေတာ့ ကိုယ့္မီးဖိုနား မီးဖိုလုရန္ဘယ္ဘဂၤလားမွ မကပ္၀ံ့ ၾကေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ မီးဖိုလာမလုေစရန္ ကိုယ္ကပဲ ၀က္သားေန႔တိုင္း စားရမလိုလိုပင္။

စားေသာက္ၿပီးေသာအခါ ဖုန္းမွသြင္းထားေသာ သီခ်င္းေလးမ်ားနားေထာင္လို႔ မိမိႏွင့္ အခန္းေဖာ္လည္းျဖစ္၊ ကုတင္အတူ အိပ္ဖက္လည္းျဖစ္ေသာ ကိုေအာင္ႀကီးႏွင့္ႏွစ္ဦးပိုင္နန္းေတာ္ ႏွစ္ထပ္ကုတင္ေပၚတြင္ သူက အေပၚ အထပ္တြင္အိပ္၊ က်ေနာ္ကေအာက္အထပ္တြင္အိပ္လို႔ မိန္႔မိန္႔ႀကီးစံျမန္းကာ ျမန္မာျပည္မွ မိမိတို႔၏ ေရွးေဟာင္းျဖစ္ရပ္မ်ားကို ျပန္လည္တူးစြရင္း အျပန္အလွန္ေျပာျပ အလြမ္းေျဖၾကရသည္။ ကိုေအာင္ႀကီး ေျပာျပေနက် အေၾကာင္းေတြထဲတြင္ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းက ညတိုင္း အမုန္းနားေထာင္ရသည္။ သူေျပာျပေနတဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေလသံေတြကို နားရည္၀လာေတာ့ ကိုယ္ေတာင္ သူ႔ေနရာကိုေရာက္ၿပီး ခံစားရ သလိုပင္ ျဖစ္မိသည္။

“ငါ့သားအႀကီးေကာင္က ေအးတယ္ကြ.. စကားေျပာရင္ မပြင့္တပြင့္နဲ႔.. ႐ုပ္ကေတာ့ ငါ့အတုိင္းပဲ လန္းတယ္ေပါ့ကြာ”
“ေတာ္ပါ ကိုေအာင္ႀကီးရာ အကိုသားေခ်ာတယ္ေျပာခ်င္ေျပာပါ။ အကို႔႐ုပ္ႀကီးလန္းတယ္ေတာ့ ထည့္ေျပာမေနပါနဲ႔။ ဒီေလာက္ ၀ရိန္အပူေတြမိေနတဲ့ ဘဲကင္လိုအသားအရည္က ဘယ္လိုလုပ္ ေခ်ာလာေတာ့မွာလဲ”

က်ေနာ့္စကားေၾကာင့္ ကိုေအာင္ႀကီးကတဟားဟားရယ္လို႔အငယ္ေကာင္အေၾကာင္းပါဆက္ေျပာ ျပန္သည္။

“ေနာက္တာပါကြာ.. ငါ့သားအငယ္ေလးက်ေတာ့ ဉာဏ္ထက္မယ့္ပံု။ စကားကလည္း ေျပာတတ္သလား မေမးနဲ႔ေဟ့..သူ႔အဘြားကဆိုသူ႔ကိုအသည္းစြဲပဲ။အငယ္ေကာင္ေလး ေမြးၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ အဲဒီေယာကၼႀကီးက င့ါကိုအျမင္ၾကည္လာတာ။ဒီေကာင္က နိမိတ္ေကာင္းတဲ့ေကာင္လို႔ေျပာရမယ္။ ဒီသားႏွစ္ေကာင္ လူလူသူသူ ျဖစ္တဲ့အထိ ငါႀကိဳးစားရမွာပဲ”
“အင္း..ႀကိဳးစားတာလည္းႀကိဳးစားၾကတာေပါ့အကိုရာ။က်န္းမာေရးထိေလာက္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔ တာတိုေျပး ေနရေတာ့ ၾကာရင္မလြယ္ဘူး”
“လတ္တေလာေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေသးဘူး ငါ့ညီရာ။ ဒီ၀ဋ္ေႂကြးက ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ကိုယ္ပဲေလ။ ဒို႔ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ျပန္ၿပီးအေျခတည္ႏိုင္ဖို႔က ေရလိုတာကိုး။ ဒီေတာ့ ငါတို႔ရသေလာက္ေတာ့ လုပ္ေနရအံုးမွာပဲ”

ကိုေအာင္ႀကီးရဲ႕ စကားသံအဆံုးမွာ သူေရာက်ေနာ္ပါ တဒဂၤတိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။ ကိုယ့္အေရးနဲ႔ ကုိယ္ေတြမို႔ အေတြးေတြကလည္း ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔အတူ ေဒြးေရာရွက္တင္ ျဖစ္ေနၾကသည္ေပါ့။ ဘာလိုလိုနဲ႔ သၾကၤန္လည္းနီးလာေခ်ၿပီ။ အေမတရားစခန္း၀င္ခါနီး ေငြေလးလည္း အမွီပို႔လိုက္ခ်င္သည္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာညီေလးကလည္း လည္ခ်င္ပတ္ခ်င္၊ ၀တ္ခ်င္စားခ်င္ရွာမည္။ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ရက္ေတြလည္း foreman ေတြျမင္သာေအာင္ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားရေပလိမ့္အံုးမည္။ ေၾသာ္.. ေငြ.. ေငြ.. အခ်ိန္တိုင္းမွာ သူ႔ကိုဖိတ္ေခၚေနႏိုင္ဖို႔က ဒီအရပ္ဒီေဒသမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔လိုေကာင္ေတြအတြက္ က်န္းမာေရးနဲ႔ပဲ လဲခြင့္ရႏိုင္မယ္ေလ။ ေရႊျပည္ႀကီးကေန ပညာေတြသိပ္တတ္လို႔ လာၾကတဲ့သူေတြလည္း က်ေနာ္တို႔ေရွ႕တင္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဖိႏွိပ္ခံေနရတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ စိတ္ဖိစီးခံရမႈခ်င္း မကြာလွဘူးေပါ့။ အေတြးထဲ ေျမာေနခိုက္…

“ေဟ့ေရာင္.. သၾကၤန္နီးလာေတာ့ မင္းေကာင္မေလးကို သတိမရဘူးလား” လို႔ ကိုေအာင္ႀကီးက လွမ္းေမးသည္။ သူလည္း သူ႔မိန္းမကို သတိရေနရင္းက က်ေနာ့္ေကာင္မေလးကို က်ေနာ္သတိရေအာင္ စကားစေပးသည္လား မသိ။ ဟုတ္ပါသည္။ က်ေနာ့္မွာလည္း ႏွလံုးသားထဲက ခ်စ္ရတဲ့ခ်စ္သူ ရွိေနေသးသည္ေလ။ အေတြးေတြထဲအၿမဲရွိေနတတ္တဲ့ သူမမ်က္ႏွာေလးသည္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြၾကားထဲက ျပန္ျမင္ေယာင္လိုက္တိုင္း ျပတ္ျပတ္ထင္ထင္ ၀င္းပေနတတ္သည္။ က်ေနာ္အိပ္မက္ေတြမွာ သူကညတိုင္း လိုလိုသနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားေလးနဲ႔ၿပံဳးေနတတ္သည္။မိသားစုအတြက္ခိုင္မာတဲ့ဘ၀တစ္ခုအျမန္တည္ေဆာက္ ခ်င္တဲ့စိတ္၊ၿပီးေတာ့သူမနဲ႔အျမန္နီးခ်င္တဲ့စိတ္၊အဲဒီစိတ္ေတြေၾကာင့္လည္းဒီကိုေရာက္လာခဲ့ရသည္။ သူမကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ သေဘာထားဆႏၵေတြအတြက္ ဘာမွ်မကန္႔ကြက္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဒီကို လာမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာစြာသိရတဲ့ေန႔က သူမကိုအဲဒီကိစၥေျပာျပေတာ့ သိမ့္ကနဲတုန္သြားၿပီး ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုခ်လိုက္တဲ့သူမရဲ႕မ်က္ရည္ေတြဟာသနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားေလးေပၚမွာလႈိင္းထန္သြားခဲ့ရသည္။ တသက္တာ နီးခြင့္ရဖို႔ ခဏတာခြဲခြာမႈအတြက္ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ပါေစ ခ်စ္သူ။

“ဟေကာင္.. ငါေမးတာေရာ ၾကားရဲ႕လား။ ေကာင္မေလးအေၾကာင္းလည္း ေမးလိုက္ေရာ အသံပါတိတ္ သြားတာပဲ”
“ေဆာရီးအကိုရာ.. က်ေနာ္လည္းအေတြးလြန္သြားတယ္”
“ငါသိပါတယ္ကြာ.. ဒါေၾကာင့္ မင္းကိုဆက္မေမးပဲ ေစာင့္ေနတာ။ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်သံၾကားၿပီမွ ထပ္ေမး လိုက္တာ။ ဘာမွသိပ္ေတြးမေနနဲ႔ ငါ့ညီေရ။ ငါတို႔မွာ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ ခႏၶာကိုယ္က်န္းမာေနဖို႔ လိုေသး တယ္။ ဒီေတာ့ အိပ္ခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ အိပ္ဖို႔သာျပင္ဆင္ေပေတာ့ ”
“ဟုတ္ကဲ့အကို က်ေနာ္လည္း အခုအိပ္ေတာ့မယ္။ က်ေနာ္မီးထပိတ္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္”
“ေအး.. ေအး.. ဘုရားလည္းရွိခိုးၿပီးမွ အိပ္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့” ဆိုၿပီး က်ေနာ္က မီးထပိတ္လိုက္သည္။

ကိုေအာင္ႀကီးဆီမွ ဘုရား၀တ္ျပဳသံသဲ့သဲ့မွ်ၾကားၿပီးက်ေနာ္လည္း ဘုရား၀တ္ျပဳကာ အိပ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ အိပ္ခါစ မ်က္လံုးစမွိတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာင္ ၀ရိန္မီးေတြက တဖြားဖြားႏွင့္ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနေသးသည္။ ေန႔စဥ္ထိေတြ႔ေနရတဲ့ အလုပ္ဆိုေတာ့လည္း အၿမဲလႊမ္းမိုးေနတတ္သည္ေပါ့။ ဒီ၀ရိန္မီးေတြ တဖြားဖြားနဲ႔ ေတာက္ေလာက္ေနသလို က်ေနာ္တို႔ႏွလံုးသားထဲက သမုဒယမီးေတြကလည္း တဖြားဖြားေတာက္ေလာင္ ေနသမွ်ဒုကၡပင္လယ္ေတြထဲ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ ကူးခတ္ေနၾကရအံုးမွာေပါ့ေလ။ ထိုအခိုက္ အေမ့ရဲ႕ ဘုရားရွိခုိးၿပီး ေမတၱာပို႔ေနၾက အသံေလးၾကားေယာင္မိသလိုလို ခံစားရၿပီး ႏွလံုးသားက ခဏတာၿငိမ္၀ပ္ သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္… ဆႏၵလြန္အိပ္မက္ေတြထဲ ကူးခတ္ျဖစ္သည္ေပါ့။
…………………………………………………………….

Shipyard ေတြထဲကို မနက္၇နာရီထိုးၿပီဆိုတာနဲ႔ ၀င္ရတာမို႔ အေဆာင္မွ ရွိသမွ် အလုပ္သမားအကုန္လံုးဟာ မနက္၆နာရီတည္းက စုစု႐ံုး႐ံုးနဲ႔ အေဆာင္ေရွ႕တန္းစီလို႔ ႀကိဳပို႔ကားကို ေစာင့္ၾကရသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ထိုနည္း၎မို႔ ကားေစာင့္ရင္း အသင့္ေဖ်ာ္လာေသာ ေကာ္ဖီမစ္ကိုေသာက္ကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ yard ထဲေရာက္ေတာ့ Time card ႐ိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိလုပ္ငန္းခြင္ရွိရာ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေနေသာ သေဘၤာဆီသို႔ ခပ္သြက္သြက္သြားရသည္။ မိမိထက္ ေစာလ်င္စြာေရာက္ေနတတ္ေသာ foreman ေတြျမင္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ရန္ ျပင္ဆင္ျပၾကရသည္။ ဒါမွ သူတို႔ၾကည္ျဖဴမွာေပါ့။

မိမိတို႔အသံုးျပဳမည့္ ပစၥည္းပစၥယမ်ား အသင့္ျဖစ္ေသာအခါ ၁၀မိနစ္ခန္႔ safety နဲ႔ပက္သက္သည္မ်ားကို Yard ထဲမွာ safety officer မ်ားက ထပ္မံမွာၾကားၾကသည္။ ထိုေနာက္တြင္ မိမိႏွင့္ဆိုင္ရာ သေဘာၤမ်ားေပၚသို႔ တက္ကာ အလုပ္လုပ္ၾကရေတာ့သည္။ မိမိႏွင့္ ကိုေအာင္ႀကီးက သေဘၤာတစ္စီးတည္း အလုပ္လုပ္ရသည္ဆိုေတာ့ သေဘၤာေပၚတက္ရန္ foreman ကို လွမ္းသတင္းပို႔လိုက္သည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္က ဦးစြာသေဘၤာေပၚတက္ၿပီး လုပ္ကြက္မ်ားကို စစ္ေဆးကာ မိမိတို႔အား အလုပ္လုပ္ရန္ေနရာ ခ်ေပးေလ့ရွိသည္။ သူက OK ဟု အခ်က္ျပေသာအခါ သေဘာၤကုန္းပတ္ေပၚအရင္တက္၍ ထိုမွတဆင့္ ၀မ္းထဲသို႔ Man Hole အေပါက္ေတြမွတဆင့္ ၀င္လာခဲ့သည္။

ဒီေန႔ေတာ့ ကိုေအာင္ႀကီးနဲ႔ က်ေနာ္တခန္းတည္း အတူတူ ၀ရိန္ေဆာ္ရမည္မို႔ ေလစုပ္ပန္ကာသံေတြ၊ ၀ရိန္ေဆာ္တဲ့အသံေတြ၊ တဖက္ခန္းမွ ထု႐ုိက္သံေတြ ဆူညံေနေပေတာ့မည္။ သူေရာ က်ေနာ္ပါ လိုအပ္သည္မ်ား ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ ထိုအခိုက္ foreman က ေလစုပ္ပန္ကာ လာပို႔မည္ ရသေလာက္ေလးပဲ ၀ရိန္ေဆာ္ထားႏွင့္ၾကဟု လာေရာက္မွာၾကားသည္။ ေလစုပ္ပန္ကာမရွိပဲ ႏွစ္ေယာက္၀ရိန္ေဆာ္လွ်င္ အေငြ႔ေတြႏွင့္ အသက္႐ႈက်ပ္ၿပီး ေသဖို႔သာရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္က“အလုပ္မလုပ္ဘူးဗ်ာ” ဆိုၿပီး သေဘၤာခန္းထဲ ထိုင္မည္ျပဳသည္။ ထို foreman ကုလားေတြက သူတို႔အလုပ္ၿပီးဖို႔ေလာက္သာ ၾကည့္တတ္သည္။ တကယ္တမ္း မိမိတို႔ကို သိပ္ညွာသည္ဆိုတာ မရွိေပ။

ကိုေအာင္ႀကီးကေတာ့ မိမိတို႔အား ကုလားစိတ္ခုမည္စိုးသျဖင့္ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္လုပ္ ၾကရေအာင္ဆိုကာ..
“လာပါကြာ မင္းေရာငါေရာ ညက အေအးမိလို႔ ႏွားေခါင္းေတြပိတ္ေနတာပဲ။ အနံ႔သိပ္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး” ဆိုၿပီး ရီစရာေျပာကာ အခန္းထဲ၀င္လာၾကသည္။ တကယ္လည္း ႏွာမႊန္ေနသျဖင့္ ႏွာေခါင္းေတြ ပိတ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ သိပ္မဆိုးလွဟုဆိုကာ နည္းနည္းပါးပါးလုပ္ရန္ ျပန္ဆင္လိုက္သည္။
“ဒါဆို ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ.. က်ေနာ္အရင္အလုပ္လုပ္ႏွင့္မယ္။ အကိုက က်ေနာ့္ကိုခဏေစာင့္ေပး။ က်ေနာ္ၿပီးေတာ့မွ အကိုကနည္းနည္းလုပ္ေပါ့”
“အိုေက.. ျဖစ္တယ္။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပဲ လုပ္ၾကတာေပါ့” ဟုေျပာကာ ေဘးတြင္ရွိေသာ ပံုးအလြတ္တစ္လံုးကို ေမွာက္ကာ ထိုင္ေနသည္။

မိမိတို႔အခန္းထဲတြင္ ညဆိုင္းမွ အလုပ္လုပ္သြားၾကေသာ Fitter မ်ားမွ သူတို႔၏ လုပ္လက္စ Acetylene Gas ပိုက္မ်ားကို လံုေအာင္ပိတ္မသြားၾကေသာေၾကာင့္ ထိုဓာတ္ေငြ႔မ်ားသည္ အခန္းထဲတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနသည္။ ထိုအခ်င္းအရာကို က်ေနာ္တို႔၏ ႏွာေခါင္းမွ အနံ႔ေကာင္းစြာ ခံစားလို႔မရခဲ့သျဖင့္ သတိမမူမိၾကေပ။ က်ေနာ္၀ရိန္စေဆာ္ေဆာ္ခ်င္း ကိုေအာင္ႀကီးက ဂတ္စ္ပိုက္ကို ျမင္သြားၿပီး “ဟာ.. ေနဦး” ဟု လွမ္းတားသံကို ႐ုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရသည္။ ဒါေပမယ့္ လက္က၀ရိန္ေဂါက္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ရမည့္ သံထည္ေပၚ ခ်မိၿပီး မီးေတြပြင့္ထြက္သြား၏။ ၀ုန္းကနဲ ေပါက္ကြဲသံႏွင့္အတူ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခန္းေလးထဲ မီးခုိးေတြ အူလႈိင္လို႔သြားေတာ့သည္။
……………………………………………………………

သၾကၤန္က်ၿပီတဲ့…။
ညကရြာထားသည့္ မိုးေၾကာင့္ထင္သည္။ အိမ္ေရွ႕ပိေတာက္ပင္ႀကီးမွ အပြင့္ေတြ၀ါထိန္ေနေအာင္ ျမင္ေနရ၏။ သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ပိေတာက္ပန္းရနံ႔ေတြ၊ ေျမသင္းနံ႔ေတြနဲ႔အတူ ေလေျပကေလးကလည္း ေအးျမျမရွိလွသည္။ အဆိပ္ေငြ႔ေတြကို ေန႔စဥ္႐ႈရွိဴက္လို႔ ကာလရွည္ၾကာ ေနထိုင္ခဲ့ရတဲ့က်ေနာ္က ဒီလိုသဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးကို တမ္းတမ္းတတ ငတ္မြတ္ေနတာ ၾကာလွပါေပါ့။ အေမက တရားစခန္းမ၀င္ခင္ အငယ္ေကာင္နဲ႔ က်ေနာ့္ကို အိမ္မွာေကာင္းေကာင္းေနဖို႔ မွာရစ္သည္။ က်ေနာ္ကလည္း ညီေလးအတြက္ေရာ က်ေနာ့္အတြက္ပါ စိတ္ခ်ဖို႔ အေမ့ကိုေျပာရသည္။ အႀကိဳေန႔မနက္တြင္ ညီေလးနဲ႔အတူ လမ္းထိပ္က ေရပက္မ႑ပ္ကို လာခဲ့သည္။ လမ္းထိပ္သို႔ေရာက္ခါနီးေသာ္ ညီေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ မ႑ပ္ရွိရာသို႔ အေျပး၀င္သြားသည္။ မ႑ပ္ထဲတြင္ ကိုေအာင္ႀကီး သားႏွစ္ေကာင္၏ ဆူဆူညံညံ ေရကစားသံမွာ အက်ယ္ဆံုးျဖစ္ေနၿပီး ကိုေအာင္ႀကီးကလည္း သူ႔သားေတြနဲ႔အတူ တဟားဟား ေပ်ာ္ျမဴးေနသည္ကို မ႑ပ္နား မေရာက္ေသးေသာက်ေနာ္ပင္ အေ၀းမွအတိုင္းသား ၾကားေနရ၏။ ထို႔ေနာက္ က်ေနာ္ခ်စ္ေသာသူမသည္လည္း ေရဖလားေလးကိုင္လို႔ က်ေနာ့္အား ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေစာင့္ႀကိဳ ေနေလေတာ့သည္။ ေၾသာ္.. သူမပါးကြက္ေလးေတြ ေရေတာင္ မစိုေသးပါလား…။


                                                                                               ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ..
                                                                                                               မိုးေမာင္ 

 

 

 

 

Credit : http://happycloud1000.mmgenius.com

 

ေရွးေရစက္

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ
ခ်စ္ၾကိဳက္လာၾကတာ ခ်စ္သက္တမ္း သံုးႏွစ္ျပည့္တဲ့အခါမွာလက္ထပ္ၾကေတာ့မယ္
ဆိုျပီး မဂၤလာရက္တစ္ရက္ေရြးခ်ယ္သတ္မွတ္လိုက္တယ္။
ေကာင္ေလးကေတာ့ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းမယ့္ သူတို႔ရဲ႔မဂၤလာရက္ေလးကို
စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ေပ်ာ္ေနရွာတာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီမဂၤလာေဆာင္မယ့္ေန႔ မရာက္ခင္မွာပဲသူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးက တျခားေကာင္ေလးတေယာက္နဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲလက္ထပ္သြားတယ္ ဆိုတဲ့
သတင္းကို  ၾကားလိုက္ရတယ္။ သူစံုစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလး
ကိုယ္တိုင္က လိုလိုလားလားနဲ႔ လက္ထပ္လိုက္တာလို႔ သိလိုက္ရတယ္။

အဲ့သတင္းကိုၾကားတာနဲ႔ေကာင္ေလးလည္းအရမ္းအံ့ၾသျပီး၊ အရမ္းစိတ္ထိခိုက္
၀မ္းနည္းစြာနဲ႔မစားႏိုင္မအိပ္ႏိုင္ငိုေၾကြးေနေတာ့တယ္။

မၾကာခင္မွာပဲေကာင္ေလးလည္းစိတ္္ေထာင္းကိုယ္ေၾကျပီးအိပ္ယာထဲလဲေတာ့တယ္။
အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္လာတာနဲ႔အမွ် ေကာင္ေလးရဲ႔အေျခအေနဟာပိုပိုဆိုးလာခဲ့တယ္။
ဆရာ၀န္ျပလည္းမသက္သာေတာ့ဘူး။

တေန႔မွာေတာ့ အသက္အရြယ္အိုမင္းေနတဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးကေကာင္ေလးရဲ ့
အိမ္ေရွ႔မွာရပ္ျပီး တံခါးေခါက္လိုက္တယ္။အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးလည္း
တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ ထြက္လာျပီး တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ ့

ဘုန္းေတာ္ၾကီးကျပံဳးျပီးေတာ့…..

“ကိုယ္ေတာ္ကဆြမ္းခံၾကြလာတာမဟုတ္ပါဘူး..ဒီအိမ္မွာလူမမာရွိတယ္ၾကားလို႔
ကိုယ္ေတာ္ကလည္း ေဆးနည္းနည္း ကုတတ္ေတာ့ လာကူညီေပးတာပါဒကာမေလး” လို႔မိန္႔ၾကားလိုက္တယ္။

အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးကလည္းသူဆံုးျဖတ္လို႔မရေၾကာင္းနဲ႔ သူမရဲ႔သခင္ေတြကို
ျပန္ေျပာၾကည့္ပါမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပီးအိမ္ရွင္ေတြ ကိုေျပာၾကည့္ေတာ့
သေဘာတူခြင့္ျပဳတာေၾကာင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို အိမ္ထဲကိုပင့္ဖိတ္ခဲ့တယ္။

ဘုန္းေတာ္ၾကီး အိပ္ခန္းထဲကိုေရာက္ေတာ ့ကုတင္ေပၚမွာျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္နဲ႔ အရိုးေပၚ
အေရတင္ ပိန္လွီစြာနဲ႔ ႏြမ္းနယ္ ႏုန္းခ်ိစြာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ လူမမာသည္ေကာင္ေလးကို
ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးလည္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးအတြက္ ေသာက္ေတာ္ေရ
တခြက္ေပးလိုက္ျပီး လူမမာကုတင္ေဘးမွာပဲ ထိုင္ခံုတစ္လံုးစီစဥ္ေပးလိုက္တယ္။

ဘုန္းေတာ္ၾကီးကလည္း အေျခအေနၾကည့္ျပီးေတာ့

”ေတာ္ေတာ္အေျခအေနဆိုးေနတာပဲ ”လို႔ေရရြတ္လိုက္တယ္။လူမမာေကာင္ေလး
ကလည္း စိတ္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔မကပ္စြာနဲ႔ပဲဘာမွမၾကားသလို တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္စြာ
ေနေနတယ္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးလည္းသူလုပ္သင့္တာေတြလုပ္ျပီးေတာ့…

"ဒကာေလးကေတာ္ေတာ္သနားစရာေကာင္းတယ္….မယံုရင္မွန္ထဲကိုၾကည့္လိုက္စမ္းပါ"
လို႔မိန္႔ေတာ္မူျပီး ေကာင္ေလးအိပ္ခန္းထဲက ကိုယ္လံုးေပၚမွန္တစ္ခ်ပ္ဆီကို ညႊန္ျပလိုက္
တယ္။ေကာင္ေလးလည္း လံုး၀စိတ္၀င္စားမႈမရွိပဲ ေငးေငးငိုင္ငိုင္ ေနေနရာကေန
တစ္ခ်က္ မွန္ထဲကိုၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မွန္ထဲမွာသူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးပံုကို
ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေကာင္မေလး ပံုရိပ္ကေ၀၀ါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး
ပင္လယ္ကမ္းေျခ တခုပံုေျပာင္းလဲသြားတယ္။ အဲ့ပင္လယ္ကမ္းေျခဟာ တိတ္ဆိတ္
ျငိမ္သက္ေနျပီး လူအသြားအလာမရွိဘူး။

လူမမာေကာင္ေလးကမွန္ထဲ ကပံုရိပ္ကိုစိတ္၀င္စားစြာၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ မိန္းကေလး အေလာင္းတစ္ေလာင္းဟာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့အေနအထားနဲ႔ကမ္းေျခမွာရွိေနတာကို
ျမင္လိုက္ရတယ္။ ခဏၾကာေတာ့လူတစ္ေယာက္ျဖတ္ေလွ်ာက္လာတယ္။ သူကအေလာင္းကိုရြံရွာစြာၾကည့္ျပီး လ်င္ျမန္စြာျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတယ္။

အခ်ိန္အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ေနာက္လူတစ္ေယာက္ျဖတ္ေလွ်ာက္လာျပီး
အဲ့ေကာင္မေလးအေလာင္းကို ေတြ႕သြားျပန္တယ္။ ဒီလူကေတာ့စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး သူ႔ရဲ႔အပၚရံုအကၤ်ီကိုခြ်တ္လို႔ျခံဳေပးျပီးခရီးဆက္ထြက္သြားတယ္။

အဲ့လိုနဲ႔ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာလာေတာ့ ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္
ေရာက္လာျပန္တယ္။ ဒီလူကအေပၚရံုျခံဳထားျပီး လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ပံုစံကိုစိတ္၀င္စားျပီး
ျခံဳထည္ကို လွန္ၾကည့္ေတာ့ မိန္းကေလးအေလာင္းကိုေတြ႔သြားျပီးအရမ္းသနားစိတ္
၀င္လာကာ ေျမျမဳပ္ေပးလိုက္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ဒါေပမယ့္သူ႔ဆီမွာ ေျမက်င္းတူးဖို႔ ဘာပစၥည္းမွပါမလာဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာသူ႔ရဲ႕
လက္ႏွစ္ဖက္ကိုအသံုးျပဳဖို႔ သူဆံုးျဖတ္ လိုက္တယ္။ လူရြယ္ဟာသူ႔လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔
ေျမေတြကိုယက္ျပီး တေျဖးေျဖးခ်င္းတူးလာ လိုက္တာ ညေနေစာင္းအခ်ိန္မွာ
မိန္းကေလး အေလာင္းကိုျမဳပ္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ က်င္းတစ္က်င္းကိုတူးလို႔ ျပီးသြားတယ္။
အဲ့ဒီ လူလည္းမိန္းကေလးအေလာင္းကို ေကာင္းမြန္စြာ ျမဳပ္ႏွံေပးခဲ့ျပီး ခရီးကိုဆက္္
ထြက္ခြာသြားတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္မွာ မွန္ထဲမွာမိန္းကေလးအေလာင္းရဲ ့မ်က္ႏွာပံုျပန္ေပၚလာျပီး အဲ့ဒီ႕
မ်က္ႏွာကေန သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးရဲ ့ မ်က္ႏွာကိုေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။
လူမမာေကာင္ေလးလည္း အလြန္အမင္းအံ့ၾသေနစဥ္မွာပဲ ေျမျမဳပ္ေပးတဲ့လူရြယ္ရဲ ႔
မ်က္ႏွာျပန္ေပၚလာျပီး လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ မ်က္ႏွာအျဖစ္ေျပာင္းသြားျပန္တယ္။.....
အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ မွန္ထဲက ပံုရိပ္ေတြအကုန္ေပ်ာက္ ကြယ္သြားခဲ့တယ္။

ေကာင္ေလးလည္း အံ့ၾသစြာနဲ႔ မင္သက္ေနတုန္းမွာပဲ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက
ခုလိုပဲမိန္႔ၾကားေတာ္မူလိုက္တယ္

“ခုဆိုရင္ဒကာေလးလည္းသေဘာေပါက္ေလာက္ျပီထင္တယ္။ အဲ့ မိန္းကေလး
အေလာင္းက ဒကာေလးရဲ ့ ခ်စ္သူမိန္းကေလး ျဖစ္တယ္။
ဘ၀တစ္ခုမွာ သူမရဲ႔အေလာင္းကိုေျမျမဳပ္ေပးတဲ့ ကုသိုလ္ကံေရစက္ေၾကာင္႔
အဲ့ဒီလူငယ္ဟာဒီဘ၀မွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ လက္ထပ္ ေပါင္းသင္းခြင့္ရခဲ့တယ္။

ဒကာေလးကေတာ့ သူမရဲ႔အေလာင္းကို အပၚရံုနဲ႔လႊမ္းျခံဳေပးခဲ့တဲ့ ေရစက္ကံေၾကာင့္
ဒီဘ၀မွာသူမနဲ႔ သံုးႏွစ္တာ ခ်စ္ခင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။
အခု သံုးႏွစ္ျပည့္လို႔ ေရစက္ကုန္ခ်ိန္မွာခြဲခြာရတယ္”

ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႔စကားအဆံုးမွာ ေကာင္ေလးလည္းအျမင္မွန္ရျပီးနားလည္
သေဘာေပါက္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေကာင္ေလးလည္း ျပန္လည္
က်န္းမာလာျပီး ေလာကီကိုစြန္႔လို႔သကၤန္း၀တ္သြားေတာ့တယ္။
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ဒီေလာက္ပါပဲ..

ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လူသားေတြအခ်င္းခ်င္း ဒီဘ၀မွာ အေဖ၊ အေမ၊
ေဆြမ်ိဳးညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ၊ ခ်စ္သူ၊ရန္သူအျဖစ္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေတာ္စပ္
ပတ္သက္ခြင့္ရၾကတာဟာအမႈမဲ့အမွတ္မဲ့မဟုတ္ပါဘူး။ဘ၀တစ္ခုခုက ျပဳခဲ့တဲ့ေရစက္ကံ
ေၾကာင့္သာ ဤမွ်မ်ားျပားလွေသာ လူ႔ေဘာင္ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ ေတြ႔ဆံုရင္းႏွီးၾက ခ်စ္ခင္ခြင့္ရခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

အဲ့လိုပဲ ေရစက္ကုန္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဘယ္လို အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးနဲ႔မွဆြဲထားလို႔မရပဲ
ေသကြဲ၊ ရွင္ကြဲ မ်ိဳးစံုနဲ႔ခြဲခြာၾကရမွာပါ။အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခုမခြဲခြာရခင္အခ်ိန္ေလးမွာ
မိ္မိနဲ႔ပတ္သက္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ သူေတြအေပၚမွာတတ္ႏိုင္သေလာက္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြ။
ေမတၱာေတြ ေပးႏိုင္သေလာက္ ေပးႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လူတိုင္းလူတိုင္းဘယ္သူကမွဘယ္သူ႔ကိုဘယ္အခ်ိန္မွာ
ေရစက္ကုန္လို႔ခြဲခြာၾကရမယ္ဆိုတာကို မသိႏိုင္ၾကလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒီဘ၀မွာခင္မင္ခြင့္ရေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးအတြက္အမွတ္တရ…….

email မွရထားေသာ ပံုၿပင္ေလးတစ္ပုဒ္ပါ။
မူရင္းပိုင္ရွင္ႏွင့္အတူ မွ်ေ၀ေပးသူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္လွ်က္.....
.................................

အရွက္သိကၡာႏွင့္ ရင္း၍

ျမန္မာ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘဝကို အရွက္အေၾကာက္တရား သိကၡာတရားေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားပါတယ္။
ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမွန္ရင္ အသက္ငယ္တာ ၾကီးတာနဲ႔ မဆိုင္ ပ်ိဳတာ အိုတာနဲ႔လဲမဆိုင္ အရွက္တရား သိကၡာတရားကို အသက္နဲ႔ရင္းလို႔ တန္ဘိုးထားတတ္ၾကပါတယ္။ အရွက္ကို အသက္နဲ႔ လဲမယ္ဆိုတာ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ႏူိင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့စရိုက္ မတူညီတဲ့ သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြ ၾကံဳရတယ္ဆိုတာ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းရတယ္ဆိုတာေတြကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ခံစားမိတဲ့ သူေတြကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ ပံုတူ မခံစားႏိုင္ပါဘူး။ ဘယ္သူကမွလဲ တိတိက်က် မေျပာႏိုင္ၾကပါဘူး။ ေဘးကေနျပီး အမိ်ဳးမ်ိဳးထင္ျမင္ခ်က္ေပးေနသူေတြကလဲ တိတိက်က် မသိၾကပါဘူး။

အထူးသျဖင့္ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ဒူဘိုင္းမွာ ျမန္မာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ရက္ရက္စက္စက္ အသတ္ခံရတဲ့ ကိစၥနဲ႔ ပက္သက္လို႔ အသံမ်ိဳးစံု ေဝဖန္ခ်က္မ်ိဳးစံုကို ၾကားရပါတယ္။ သတင္းေတြက မွန္တာလဲ ရွိသလို ခ်ဲ႔ကားျပီး ေျပာၾကတာေတြလဲ ရွိပါတယ္။ ႏွမသားခ်င္းမစာနာပဲ ခ်ိဳးခ်ိဳးဖဲ့ဖဲ့ ေဝဖန္တာေတြကိုလဲ နားနဲ႔ ဆက္ဆက္ၾကားေနရပါတယ္။ အဲလိုေျပာေနၾကတဲ့သူေတြအေနနဲ႔ ေသဆံုးသြားသူ မိန္းကေလးကို ဘယ္လိုမ်ားကူညီေပးႏိုင္မွာလဲ အဲလိုေျပာေပးျခင္းျဖင့္ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းရဲ႔ ေသာကေတြကို ခ်ဳပ္ျငိမ္းေစမွာလား လို႔ မဆီမဆိုင္စဥ္းစားမိပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ကြယ္လြန္သူရဲ႔ ကိုယ္က်င့္ သိကၡာကို ဘာကိုမွ တိတိက်က် မသိပဲ ပုတ္ခတ္ေျပာၾကတဲ့သူေတြက ေယာက္်ားေလးေတြ မ်ားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးေတြ အားလံုးနီးပါးဆီက တူညီတဲ့ အသံေတြကိုပဲ ၾကားခဲ့ရတာပါ။ စာနာတဲ့ အသံကိုေတာ့ မၾကားလိုက္ရပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ေရႊျမန္မာေတြပါ။ နားလည္ပါတယ္ ေယာက္်ားေလးေတြဆီမွာ ေယာက္်ားလး အသိ ေယာက္်ားေလးအေတြး ေယာက္်ားေလး အျမင္ေတြပဲ ဖံုးလႊမ္းေနတာပါ။ သူတို႔ကိုလဲ အျပစ္ေျပာလို႔မရပါဘူး။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိလို႔ ျမန္မာဘက္ကရပ္လို႔ နာၾကည္းလို႔ ေျပာၾကတာပါ။

မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆီကေတာ့ စာနာတဲ့အသံ ဂရုဏာသံေတြ စိုးရိမ္သံေတြ အမ်ားဆံုး ၾကားရပါတယ္။ အဘူဒါဘီက ညီမေလးတစ္ေယာက္က သတင္းစာေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းဖုန္းဆက္ျပီး ဘယ္လိုေတြ ကူညီေပးရင္ေကာင္းမလဲ သံရံုးမရွိတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ကြယ္လြန္သူအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို ရပ္တည္ေပးၾကမလဲ လို႔ေမးလာပါတယ္။ မိန္းကေလးပီပီ မိန္းမသားခ်င္းစာနာ ေဖးကူခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေတြ ကို ျမန္မာမေလးေတြဆီမွာ ခ်စ္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေတ႔ြရပါတယ္။

ျပီးေတာ့ အသတ္ခံရသူက ရိုးရိုးသားသား အသတ္ခံရတာမဟုတ္ ဝတ္လစ္စလစ္ေသဆံုးေနတာ ျဖစ္ေတာ့ ေဝဖန္သံေတြက တေန႔တျခားဆိုးလာပါတယ္။ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ေကာင္မေလး ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ရက္ေတြအတြင္းမွာလဲ ေကာင္မေလးရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ ေသာကေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ေကာင္မေလးက အျခားႏိုင္ငံသားတစ္ဦးနဲ႔ ခ်စ္ၾကိဳက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ျမန္မာေကာင္ေလးေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေရပန္းစားေနျပန္ပါတယ္။ သတင္းစာထဲမွာ ပါတာက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း လုပ္ငန္းတူ မိတ္ေဆြလို႔ပဲ ေရးထားတာပါ။ ခ်စ္သူရည္းစားလို႔ မေရးထားပါဘူး။ သတင္းစာေတြရွာျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ႏွမသားခ်င္း စာနာေစခ်င္ပါတယ္ ကိုယ့္ညီမ ကိုယ့္အမ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ကိုယ့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းလို႔ သေဘာထားျပီး ေကာင္းတဲ့ ဘက္က ေျပာင္းျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။

မီဒီယာေတြက သတင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မဖံုးထားပါဘူး တိတိက်က်ပဲ ေရးတာပါ။ ေကာင္မေလးေနာက္ဆံုးေတြ႔ခဲ့ တဲ့သူဟာ အဲဒီႏိုင္ငံျခားသား ျဖစ္ေနတာေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါကို ေထာက္ျပျပီး ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာမေတြ ေအာက္ေျခလြတ္တယ္ ႏိုင္ငံျခားသားဆို မျငင္းဘူး ေခၚရင္လိုက္တာပဲလို႔ ေျပာျပန္ပါတယ္။ ဒါကလဲ ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္ ျဖစ္သြားတာပါ။ ေကာင္မေလးက အဲဒီလူကို အျပတ္ျငင္းထားတယ္ဆိုတာကို တိတိက်က် ေျပာတဲ့သူက နည္းပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို ေမ့ထားၾကပါတယ္။

မိန္းကေလးေတြရဲ႔ အားနည္းခ်က္ က အလြန္အမင္းအားနာတတ္တာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မိတ္ေဆြေဆြကို ဘယ္သူက ပစ္ပစ္ခါခါ ရိုင္းရိုင္း စိုင္းစိုင္းေျပာခ်င္မလဲ။ အထိုက္အေလ်ာက္ ေခၚေျပာႏႈတ္ဆက္ရပါတယ္။ မိတ္မပ်က္ေအာင္ လူမႈေရး မပ်က္ရေအာင္ ေမးထူးေခၚေျပာ လုပ္ရပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ေသဆံုးသူက သမီးတစ္ေယာက္မိခင္ အိမ္ေထာင္သည္ မိဘကို လုပ္ေကၽြးေနသူတစ္ေယာက္။
ျမန္မာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ထံုးစံကို သူနားလည္သလို သမီးတစ္ေယာက္ မိခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ ဘယ္လို ထိန္းေက်ာင္းရမယ္ဆိုတာ သူေကာင္းေကာင္းသိခဲ့မွာပါ။

အခန္႔မသင့္လို႔ အေၾကာင္းမလွလို႔ အေသဆိုးနဲ႔ေသခဲ့ သူကေသခဲ့ျပီးပါျပီ။ သူေလာကၾကီးမွာ မရွိေတာ့ေပမယ့္ သူ႔မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းရဲ႔ နားေတြ မ်က္ေစ့ေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။ သူတို႔ရဲ႔ ေသာကေတြ ကိုဘယ္လုိ စာနာနားလည္ေပးႏိုင္မလဲ။ ဘယ္လို ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္မလဲ အထူးသျဖင့္ ေသျခင္းမလွခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႔ဘဝေလး ျမန္မာ မိန္းမသားရဲ႔ ဘဝေလး။

သူမကြယ္လြန္ခင္ အခ်ိန္ပိုင္းေလးမွာ သူ႔အရွက္သူ႕သိကၡာအတြက္ ဘယ္ေလာကေတာင္္ခံစားခဲ့ရမလဲ။ သူ႔ရဲ႔ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မွာ ဘယ္ေလာက္အထိ နာက်င္ခံစားလိုက္ရမလဲ။ သူဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခုခံကာကြယ္ျပီးမွ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ခဲ့ရလဲ ဒါေလးေတြကို လူတိုင္း ေတြးမိခ်င္မွေတြးမိမွာပါ။ အရွက္ေရာ အသက္ပါ တျပိဳင္တည္း ဆံုးခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ကို ဘဝတူ မိန္းကေလးေတြကသာ စာနာနားလည္ေပးႏိုင္မွာပါ။ ထပ္တူထပ္မွ်ခံစားႏိုင္မွာပါ။

ႏိုင္ငံျခားမွာ မိန္းကေလးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ရည္ငံေနတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ လူမႈေရးကိစၥေတြ ျဖစ္ေနေလေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြကို ဘယ္သူေတြက အမုန္းခံျပီးတားျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။
တားခဲ့ ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကို လိုက္ျပီး တားႏိုင္မွာလဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ပါကုန္တာကို ထိုင္ၾကည္႔ေနရတဲ့ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္တိုင္အသိဆံုးမို႔ ပို႔စ္တစ္ခုမွာေတာင္ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို တပါးသူကိုေပးလိုက္ရတိုင္း ကိုယ့္ ကိုယ္ထဲကေသြးေတြကို ေဖာက္ထုတ္ျပီးေပးခဲ့ရသလို နာနာက်င္က်င္ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ အၾကိမ္ၾကိမ္တားခဲ့ဘူးသလို အၾကိမ္ၾကိမ္လဲ လူမုန္းခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမွန္တရားေတြ ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ လဲကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေလးေတြအတြက္ ကိုယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုကလြဲလို႔ ဘာမွ လုပ္လို႔မရခဲ့ပါ။

အခုကိစၥမွာေတာ့ အမွန္တဝက္ အမွားတဝက္ ျဖစ္ေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ကိုယ္က စာနာေပမယ့္ မစာမနာေျပာေနၾကတာေတြ ၾကားတိုင္းလဲ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ ခံစားရပါတယ္။ သူေလးရဲ႔ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႔ အရွက္နဲ႔ သိကၡာပါမက သူ႔မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းရဲ႔ သိကၡာေတြပါ ထိခိုက္ကုန္ပါတယ္။ လံုးဝမျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္ကုန္တာပါ။

မိန္းကေလးနဲ႔ ေယာက္်ားေလး ရရွိပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ အခြင့္အေရးခ်င္းက မတူပါဘူး ဘယ္လိုမွလဲ ယွဥ္လို႔မရပါဘူး။
မိန္းကေလးမွာက ပင္ကို သဘာဝမွာကိုက အားနည္းျပီးသားပါ။ ေယာ္က်ားေတြကို ေျဖေဖ်ာ္ဖို႔ သက္သက္ လူျဖစ္လာတာ မဟုတ္ေပမယ့္ မိန္းကေလးလဲ မိန္းကေလးအေလွ်ာက္ တန္ဘိုးေတြ သိကၡာေတြ ရွိပါတယ္။ အားနည္းခ်က္ေတြကို သိၾကတဲ့သူေတြက အႏိုင္လိုခ်င္ၾကပါတယ္။ ပါးစပ္ေလးနဲ႔ပဲ ေျပာရေျပာရ ဘယ္လိုေလးပဲ ေဝဖန္ရ ေဝဖန္ရ ေဝဖန္ခ်င္ၾကပါတယ္ ေျပာခ်င္ၾကပါတယ္။

သံရံုးမရွိတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ရက္ရက္စက္စက္ အသတ္ခံရသလို ဘုန္းၾကီးမရွိတဲ့ အမွ်ေပးလို႔မရတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ သူမရဲ႔ ဘဝနိဂံုးက လံုးဝမလွပခဲ့ပါဘူး။ အရွက္ အသက္ သိကၡာ ဘာမွမက်န္ေအာင္ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ရေလာက္ေအာင္ အတိတ္ကံ မေကာင္းခဲ့သူေလးအတြက္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် စာနာသနားေနမိပါတယ္။

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသက္အရွက္ သိကၡာေတြကို ပံုတူ စာနာနားလည္သူေတြ တိုးပြားလာဖို႔လဲ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

သူတို႔ ကုမၸဏီက တာဝန္ရွိသူေတြက သူ႔အေလာင္းကို ရန္ကုန္အေရာက္ျပန္ပို႔ေပးဖို႔ စီစဥ္ေနၾကပါတယ္ ။ သူတို႔ HR ကလူၾကီးေတြ ကိုယ္တိုင္ မိသားစုကို ဖုန္းဆက္ျပီး အစစအရာရာ တာဝန္ယူေၾကာင္း ရန္ကုန္အေရာက္ လိုက္ပို႔ေပးမယ့္ အေၾကာင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။

အမွန္တရားကို ေဖာ္ျပခ်င္လို႔ သူ႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သလို ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္းလဲ ျဖစ္တဲ့ သူမရဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ တစ္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ေမးျပီးမွ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျဖစ္တာပါ။

သူမရဲ႔ အရိပ္ဆိုးၾကီးကို လံုးဝ ေဖ်ာက္လို႔မရေပမယ့္ က်န္ရစ္တဲ့ မိသားစု ရဲ႔ သိကၡာကို အနည္းအက်ဥ္းေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ဆယ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ က်န္ေနခဲ့တဲ့ မိသားစုအသိုင္းအဝိုင္းရဲ႔ မ်က္ႏွာ မိခင္မဲ့ခဲ့ရတဲ့ ေျခာက္ႏွစ္သမီးေလး နဲ႔ ဇနီးမယားကို ဆံုးရံႈးခဲ့ရတဲ့ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ သိကၡာ ကိုလဲ ထည္႔သြင္းျပီး စာနာေပးခ်င္ပါတယ္။

သတင္းအျပည္႔အစံုကိုေတာ့ Gulf News မွာဝင္ဖတ္လို႔ရပါတယ္။

Ref : http://mysterysnow.blogspot.com/

ကိုရီးယားပံုျပင္

ဒီေကာင္မေလးကို ျပန္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကိုယ္ငိုခ်င္သလိုလို ဝမ္းနည္းလာသလိုိလုိ
သူ႔ကိုလဲ ဘယ္လို ျပန္ျပီးႏႈတ္ဆက္ရမယ္မွန္းမသိ။ျပန္ေတြ႔တဲ့ ေနရာကလဲ
သိမ္ၾကီးေဈးက ႏိုက္ကလပ္တစ္ခုေရွ႔မွာ သူငယ္ခ်င္းေမြးေန႔မို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး
သိမ္ၾကီးေဈး ေခါင္မိုးေပၚက စားေသာက္ဆိုင္မွာ ညစာစားျပီး အျပန္ တကၠစီငွားဖို႔
ေစာင့္ေနခ်ိန္ အခ်ိန္က ည ၁၂ နာရီက်ာ္ေလာက္။

သူကဝမ္းသာအားရနဲ႔ လာႏႈတ္ဆက္တာမို႔ ျပန္ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ေပမယ့္ အၾကာၾကီးေတာ့
စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့။သူ႔ကို ဒီလိုျပန္ေတြ႔ရေတာ့ ကိုယ္တိုင္အျပစ္မကင္းသလို
ခံစားမိေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြက လြန္ခဲ့ျပီးျပီ မို႔ သူကေလးကို သနားရံုကလြဲျပီး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည္႔လို႔မရေတာ့ပါ။ သူ႔ဘဝေလးကလဲ ျပန္ျပင္လို႔မရေတာ့ပါ။

ဒီေကာင္မေလးကို စေတြ႔တာက ကိုယ္ပထမဆံုး စလုပ္တဲ့ ကုမၸဏီမွာ။ ဒါေပမယ့္
သူေလးကကေတာ့ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းေတာ့မဟုတ္။ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ ကိုေရႊကိုရီးယားက
ဘီယာဆိုင္တစ္ဆိုင္လဲဖြင့္ ထားတာမို႔ သူတို႔ေလးေတြက ဆိုင္မွာေနရတာမ်ားျပီး
တခါတရံမွ ရံုးခန္းကိုလာတတ္ပါသည္။

လာတိုင္းလဲ မမေရ ေနေကာင္းလား အလုပ္ရႈပ္ေနလားထက္ ပိုျပီးသူတို႔မႏႈတ္ဆက္ရဲၾက။ စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾက။ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ မသိၾက။
ကိုယ္သိတာက သူတို႔က ဘီယာဆုိင္မွာ စားပြဲထိုးလုပ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြလို႔ပဲ
သိပါသည္။ ဒီ့ထက္ပိုမသိခဲ့ပါ။ ကိုယ္တိုင္က အသက္ငယ္ေသး တာလဲပါပါသည္။
သူတို႔က မမေခၚေနေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္က ၁၈- ၁၉ ဝန္းက်င္ သူတို႔ကေတာ့
အလြန္ဆံုးရွိလွ ၁၆ ႏွစ္ထက္မပိုၾက။ သူတို႔က စုစုေပါင္း သံုးေယာက္ဘယ္အခ်ိန္ပဲ
လာလာ တတြဲတြဲ ရီလိုက္ေမာလိုက္ တခါတေလ သူတို႔ပါပါးကေအာ္ရင္ေတာ့
ငိုယိုျပီးျပန္သြားတတ္ႀကသည္။

သူတို႔က သူေဌးကို ပါပါးေခၚၾကသည္။ သူတို႔ပါပါး ကိုယ့္သူေဌးက Shipping ကုမၸဏီ
ဖြင့္ထားေပမယ့္ တိတိက်က် ဘာေတြလုပ္ေနမွန္းကိုယ္မသိ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက
သီလဝါ ဆိပ္ကမ္းက ေဆာက္ေနတုန္းမို႔ သီလဝါ ဆိပ္ကမ္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့
ပစၥည္းေတြကို ကိုရီးယားကေန မွာေပးေနတာ တစ္ခုေတာ့သိသည္။
ပစၥည္းေတြေရာက္တိုင္း ရံုးကလူေတြ သီလဝါမွာ တေနကုန္ သြားျပီးအလုပ္ရႈပ္ေနတာ
ကိုေတာ့ ျမင္ေနက်။ ဒါကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ရွားပါးလွတဲ့ တခါတရံ။

ျပီးေတာ့ မနက္တိုင္းမနက္တိုင္း အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္က ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းကို
ဝင္မယ့္ ႏိုင္ငံျခား သေဘၤာေတြစာရင္းကို လာပို႔ေနက်။ ကိုယ္တိုင္ ဖိုင္တြဲျပီး
သိမ္းေနေပမယ့္ ဘာမွန္းမသိခဲ့။ က်န္တဲ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ မသိခဲ့ၾက။

ေကာင္မေလး သံုးေယာက္ထဲမွာမွ နည္းနည္းခပ္ၾကီးၾကီး ေကာင္မေလးက ခဏခဏ
ေနမေကာင္းျဖစ္ တတ္သည္။ ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေဆးခန္းသြားရတိုင္းလဲ ရံုးမွာပိုက္ဆံ
လာထုတ္ေနက်။ သူတို႔ပါပါးကလဲ ဆိုးတာမွ တာေတလန္ေအာင္ကို ဆိုးပါသည္။
ကိုရီးယားကားထဲက ကိုရီးယားေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကြာပါသည္။ စရိုက္ကလဲ ၾကမ္းပါသည္။
ဘာစကားေျပာေျပာ ေအာ္ျပီးေျပာေနက်။ သူစိတ္တိုရင္ေတာ့ ရံုးခန္းမွာ ကမၻာပ်က္သလုိ
ေသာင္းက်န္းခ်င္တိုင္း ေသာင္းက်န္းေနက်။ အဲသူက ျမန္မာစကားကိုေတာ့ ကမၼဝါ
ဖတ္လို႔ရေလာက္ေအာင္ ျမန္မာ မ်က္စိလည္ေအာင္ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာႏိုင္ပါသည္။

ျမန္မာမိန္းမကိုလဲ လက္ထပ္ယူထားပါသည္။ ယူတာကမွ ႏွစ္ေယာက္ တျပိဳင္တည္းယူ
ထားတာ။ ျပီးေတာ့ သူကေျပာပါေသးတယ္ သူမယားငယ္ယူတာမဟုတ္ပါတဲ့
မယားျပိဳင္ထားတာပါတဲ့။ သူ႔ရဲ႔ စေမာေလးကို မယားငယ္လို႔ေျပာရင္
သူေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆိုးပါသည္။ ႏွစ္ယာက္စလံုးက ပညာတတ္ေတြ မဟုတ္ႀကပါ။

သူ႔ဆိုင္ကေကာင္မေလး သံုးေယာက္ကလဲ သူနဲ႔ ဘယ္လိုမွန္းမသိ
ဘယ္သူမွခန္႔မွန္းလို႔မရ။ ဒီၾကားထဲ သူ႔စက္ကပ္ေၾကး ( Secretary)မမ ကိုလဲရိသဲ့သဲ့
သူအခ်စ္ကံဆိုးေၾကာင္း မၾကာခဏညည္းျပေနတတ္ပါသည္။တမင္ေနာက္က်ေအာင္
ခိုင္းတတ္ျပီး အိမ္ျပန္တိုင္းလဲ သူကလိုက္ပို႔ေပးတတ္ပါသည္။

ကေလးမေလး သံုးေယာက္မွာ ပါပါးရဲ႔ အခ်စ္ဆံုးဆိုင္က Cashier ေကာင္မေလးက
ေတာ့ ၁၆ႏွစ္သာသာ ဆယ္တန္းေအာင္ကာစ ေကာင္မေလး ရုပ္ေလးက
သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလး။ သူ႔ကိုေတာ့ ပါပါးက ေက်ာင္းဆက္ထားေပးပါသည္။
သူတစ္ေယာက္တည္း ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ပညာတတ္ေလးမို႔ ပါပါးက
ပိုျပီးအေရးေပးပါသည္။

ေနမေကာင္းခဏခဏ ျဖစ္တတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသက္၁၉ ႏွစ္
ေလာက္ပဲ ရွိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူက နဲနဲထြားထြား အရပ္ျမင့္ျမင့္ အသားျဖဴျဖဴေလး
ေနာက္ အငယ္ဆံုးေလးက ၁၅ ႏွစ္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ အရပ္ပုပု ေသးေသးေလး
မ်က္ႏွာေလးက တကယ့္ ကေလးေလးလိုအျပစ္ကင္းတဲ့ ေကာင္မေလး။
သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ျမန္မာစာကို ေရးတတ္ဖတ္တတ္ရံုပဲ
တတ္ေပမယ့္ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ တစ္လံုးစႏွစ္လံုးစ နဲနဲ ေျပာတတ္ပါသည္။

ရံဖန္ရံခါ ရံုးခန္းကို ႏူိင္ငံျခားသားေတြ လာတတ္ပါသည္။ သေဘၤာသားေတြမွန္း
ျမင္ရံုနဲ႔သိသာပါသည္ သူတို႔ ပံုစံေတြက ဆံပင္စုတ္ဖြား ေနေလာင္ထားတဲ့ နီရဲရဲ
အသားအေရေတြနဲ႔ ။ ပါပါးအခန္းထဲမွာ စကားေတြေျပာတတ္ၾကသည္။
သူတို႔ႏိူင္ငံေတြကို ဖုန္းေခၚခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက
ကူညီေပးေနက်။

အဓိကေျပာခ်င္တာက ပါးပါးနဲ႔ ပါပါးေမြးစားသမီးေတြ ဇာတ္လမ္း။
လူလည္က်လြန္းတဲ့ ကိုရီးယားရဲ႔ ဇာတ္လမ္း။

တေန႔ ထံုးစံအတိုင္း ရံုးကလူေတြ သီလဝါကို ေရာက္ေနၾကျပီး
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ရံုးမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မီးကလဲ ပ်က္ေနတာမို႔
တံခါးၾကီးဖြင့္ျပီး လမ္းမက ျဖတ္သြားျဖတ္လားေတြကို ေငးေနတဲ့အခ်ိန္။
ဘီယာဆိုင္က ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ရံုးကိုေရာက္လာပါတယ္။
ခဏခဏဖ်ားတဲ့ ေကာင္မေလးရယ္ ေကာင္မပိစိေလးရယ္။
ထံုးစံအတိုင္း ေဆးခန္းသြားဖို႔ ပိုက္ဆံလာယူတာပါ။ သူဖ်ားေနတယ္ဆိုလို႔
သူ႔နဖူးေလးကို စမ္းႀကည္႔ေတာ့ ကုိယ္လဲမပူ ဒါေပမယ့္ သူ႔ပံုစံေလးက
ပင္ပန္းေနတဲ့ ပံုေပါက္ေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးၾကည္႔ေတာ့
ဗိုက္ေအာင့္တာလို႔ ေျပာျပီး ရံႈ႔မဲ့ေနပါတယ္။ သူအဲလိုပဲ မၾကာမၾကာ
ျဖစ္ေနတာလို႔ ေလသံေလးနဲ႔ ညည္းျပပါတယ္။

သူတို႔ပါပါးလဲ မရွိတာမို႔ ဒီတခါေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စကားေျပာခြင့္
ရေနပါတယ္။ ခ်ာတိတ္မပိစိေလးက ရုတ္တရက္ သတိတရန႔ဲ မမေရ
ပါပါးမရွိတုန္း ကူညီပါအံုးဆိုျပီး သူ႔ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက စာေလးတစ္ေစာင္
ထုတ္ေပးပါတယ္။ သူ႔ရည္းစားဆီကစာကို ဘာသာျပန္ေပးပါဆိုလို႔ စာကိုကိုင္ျပီး
ခ်ာတိတ္မကို တေလးတစားနဲ႔ ၾကည္႔မိပါတယ္။ ကိုယ္ေတာင္ ရည္းစားဆိုတာ
ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့ အခ်ိန္ သူတို႔က ရည္းစားေတြရလို႔ ရည္းစားကမွ
ႏိူင္ငံျခားသား ေတာ္ေတာ္ လဲစြံေနပါလားလို႔ ေျပာရင္းဆိုရင္း စာကို စဖတ္ပါတယ္။

ပထမတစ္ႀကာင္းကေတာ့ ဟုတ္လုိ႔ ဟန္နီေရ ေနေကာင္းလားတဲ့။
ဘာသာျပန္ေပးရတဲ့ကိုယ္ကလဲ ႏိူင္ငံျခားသား ေရးတဲ့ ရည္းစားစာကို
ခုမွစေတြ႔ဖူးတာဆိုေတာ့ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ တစ္လံုးခ်င္းဘာသာျပန္ေပးပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကို ဖတ္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္လံုးေတြပါ ျပာကုန္ပါတယ္။
ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။
အသံမထြက္ပဲ စိတ္ထဲက တိုးတိုးေလး ဖတ္ၾကည္႔မိေတာ့ ကိုယ္က အေဝးကို
ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းက ဘယ္သူေတြနဲ႔ အိပ္ေနျပီလဲ လို႔ေရးထားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ဆက္ဖတ္ႀကည္႔ေတာ့လဲ ေရးထားတဲ့ စကားလံုးအသံုး အႏႈန္းေတြက
ေတာ္ေတာ္ ၾကမ္းလာပါတယ္။ စာကိုလဲ ဆက္ျပီး မဖတ္ရဲေတာ့ပါ။

စာကိုကိုင္ျပီး ခ်ာတိတ္မေတြ ကိုဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ေၾကာင္ေနပါတယ္။
ကေလးမေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုေစာင့္ျပီးနားေထာင္ေနပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြကို
သနားတာမို႔ ပါးစပ္ထဲက တံေတြးေတြကို မ်ိဳခ်ျပီး စာထဲမွာမပါတဲ့ နင္အခု
ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ငါ့ကိုေရာ လြမ္းေနရဲ႔လား ဘာလားနဲ႔ ရႊီးေပးလိုက္ပါတယ္။
အငယ္မေလးေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားပါတယ္။

သူ႔စာျပီးေတာ့ ေနမေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးက သူ႕အိတ္ထဲကပါ စာတစ္ေစာင္ထပ္
ထုတ္ေပးပါတယ္။ ကို္ယ္လဲ အားနာတာနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ထပ္ရႊီးေပးလိုက္ပါတယ္။
စာကိုေတာ့ ေသခ်ာမၾကည္႔ေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ယံုေအာင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔
ဖတ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ျပရပါတယ္။ စာေတြကို ဘာသာျပန္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့
သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ ဘဝေတြကို စျပီးရိပ္မိလာပါတယ္။

ဘာသာျပန္တဲ့ ကိစၥေတြျပီးေတာ့ ကေလးမေလးေတြကလဲ အားကိုးတၾကီးနဲ႔
သူတို႔ဇာတ္ေၾကာင္းေတြကို ရင္ဖြင့္လာပါတယ္။ ပါပါးက ဘီယာဆိုင္မွာ
စားပြဲထိုးလုပ္ရမယ္ဆိုျပီး ညာျပီးေခၚထားတာပါတဲ့။ ရြာမွာရွိတဲ့ မိဘေတြကို
ပိုက္ဆံေပးျပီး သူတို႔ကို တစ္ႏွစ္တိတိ လုပ္ျပီးမွ ျပန္ရမယ္လို႔ ေျပာထားပါတယ္တဲ့။
တကယ္ဆို သူရြာမွာေပးထားခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံက တစ္သိန္းေတာင္ မျပည္႔ပါဘူး
ခုနစ္ေသာင္းလို႔ ေျပာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ မွတ္ပံုတင္ေတြ
ကိုလဲသိမ္းထားျပန္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ပါပါးက ကေလးမေလးေတြကို ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းကို ညတိုင္းသူကိုယ္တိုင္
သြားပို႔ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွပဲ သေဘၤာေတြရဲ႔ အခ်ိန္စာရင္းေတြကို သူကတကူးတက
မွာျပီးဖိုင္တြဲထားတာကို ေျပးျမင္ပါတယ္။ ကေလးမတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကို
ရွစ္ေထာင္ႏူန္းနဲ႔ သူကိုယ္တိုင္ ပိုက္ဆံယူပါတယ္။ကေလးေတြကိုလဲ
ပိုက္ဆံေပးမသံုးပါဘူး လိုတဲ့ အသံုးစရိတ္ေတြေလာက္ ကိုပဲ သူကေပးပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေဒၚလာေဈးက ျမန္မာေငြ၂၈၀- ၂၉၀ ပဲရွိပါတယ္။

ေက်းဇူးရွင္ ေတာ္ေတာ္လူလည္က်တာကို သိရေတာ့ ေဒါသလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကေလးမေတြ အတြက္စိတ္လဲ မေကာင္းပါဘူး ကေလးမေလးေတြက
ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ မိဘကို လုပ္ေကၽြးခ်င္စိတ္နဲ႔ မိဘခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔
သူ႔ေနာက္လိုက္လာၾကတာပါ။ သူကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေနျပီး
ျမန္မာမိန္းကေလးေတြကို မိန္းမပ်က္ေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ခိုင္းစားေနပါတယ္။
လံုးဝမတရားပါဘူး ကေလးမေလးေတြကို ထြက္ေျပးဖို႔ အၾကံေပးပါတယ္။
ရဲစခန္းကို တိုင္ဖို႔လဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ကေလးမေလးေတြက သူ႔ပါပါးကို ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနရပါတယ္။
သူတို႔ေလးေတြ မၾကာခဏလဲ အရိုက္ခံရတာေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ထြက္ေျပးရင္
သတ္ပစ္မယ္လို႔လဲ သူက မၾကာခဏေျပာပါတယ္။သူက သူတို႔နယ္အပိုင္
ရဲစခန္းက စခန္းမွဴးနဲ႔လဲ အေပးအယူ ဇာတ္လမ္းေတြ လုပ္ထားပါတယ္။
သူ႔ကို ဖယ္သူမွဖမ္းလို႔မရဘူး လာဖမ္းရဲတဲ့ရဲ ရွိရင္လဲ အဲဒီရဲကိုဘဝပ်က္ေအာင္
လုပ္မွာလို႔ တခါတေလ ေျပာတတ္ပါတယ္။သူက သူတို႔တိုင္းျပည္မွာတုန္းက
လူဆိုး ဂိုဏ္းဝင္ နာမည္ပ်က္စာရင္းဝင္လို႔လဲ အသိတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။

ကိုယ္ကလဲ ဒီကေလးမေလးေတြကို ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ပဲ ေတာ္ေတာ္
ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေနရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကရဲေတြကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ဆိုးပါတယ္။
ေငြမ်က္ႏွာကိုပဲ ျမင္တတ္ပါတယ္။ ေခတ္စနစ္ေႀကာင့္လဲ ျဖစ္မွာပါ။ကိုယ္ကလဲ
ကေလးသာသာ ဘာမွလဲ နားမလည္တဲ့ အခ်ိန္မို႕ အိမ္ကလူၾကီးေတြကို
ေမးႀကည္႔ေတာ့ အိမ္ကလဲ ကေလးေတြကိုသာ ထြက္ေျပးခိုင္း က်န္တာက
ညည္းဘာမွလုပ္လို႔ မရဘူးလို႔ေျပာပါတယ္။ လူၾကီးေတြကေတာ့ လူၾကီးအေတြးနဲ႔
သူ႔ကိစၥေတြထဲ ဝင္မစြက္ဖက္ခ်င္ၾကပါ။

ေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာင္မေလးေတြ ရံုးကို လာတိုင္းထြက္ေျပးဖို႔ ေျပာျပပါတယ္။
လိုတဲ့စရိတ္လဲေပးမယ္ မျပန္တတ္ရင္လဲ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ လို႔သူတို႔ကို ေျပာပါတယ္။
သူတို႔ေလးေတြက ဝမ္းမသာႏိုင္ပါဘူး ပါပါးက သူတို႔မိဘေတြကိုပါ ျပႆနာလိုက္ရွာမွာမို႔
မလုပ္ရဲၾကပါဘူး။ သူတို႔အိမ္ေတြကိုပါ မီးနဲ႔ရိႈ႔မယ္လို႔ ေျပာထားပါတယ္တဲ့။
ေကာင္းေရာ ကိုလူလည္ကေတာ့ မသိနားမလည္တဲ့ ေတာသူေတာင္သားေတြကုိ
နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ျခိမ္းေျခာက္လို႔ ဂုတ္ေသြးစုတ္ေနတာပါ။

ကိုယ့္စည္းရံုးေရးက မေအာင္ျမင္ေတာ့ ကိုယ္လဲ ပြဲၾကည္႔ပရိတ္သတ္လုပ္ေနခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီကုမၸဏီမွာလဲ ၾကာၾကာ မလုပ္ခဲ့ရပါဘူး။ အျခားပိုေကာင္းတဲ့ အလုပ္အခြင့္အေရးရတာမို႔
အျခားရံုးခန္းကို ေျပာင္းရပါတယ္။ အဲဒီရံုးခန္းကလဲ ကိုရီးယားသေဘၤာ ကပၸတိန္ရဲ႔ ရံုးခန္းပါ။
ကိုရီးယားေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ေရစက္ပါလို႔ ေနာက္ထပ္ ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းေတြ
ထပ္ေတြ႔ရပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာ သိရတာကေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔မွာ ရွိရွိသမွ်ေသာ ကိုရီးယားစားေသာက္ဆိုင္
ေတြမွာ ျမန္မာေကာင္မေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိတတ္ပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြရဲ႔
အေနာက္မွာ အိမ္တန္းလ်ားႀကီးေတြနဲ႔ ေကာင္မေလးေတြကို ေမြးထားတာပါ။
ပါပါးႀကီးဆိုင္ကေတာ့ ဘီယာဆိုင္ေသးေသးေလးမို႔ ေကာင္မေလး
သံုးေယာက္တည္းထားတာပါ။ ကိုယ္ထပ္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ နာမည္ႀကီး ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႔
ေနာက္မွာေတာ့ ေကာင္မေလး ၃၀ ေက်ာ္ကို တစုတေဝးတည္း ထားထားတာ
မသိရင္ အမ်ိဳးသမီးေဘာ္ဒါေဆာင္လိုပါပဲ။

အဲဒါျမန္မာျပည္ေရာက္ ကိုရီးယားေတြရဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေလး တစ္ခုပါပဲ။
တီဗြီကလာတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းေတြေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္က
ပရိတ္သတ္ေတြ အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္ ျဖစ္ေနၾကသလို ကိုရီးယား
စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ကိုရီးယားယဥ္ေက်းမႈ ကူးစက္လာျပီး
ျမန္မာမေလးေတြ ဘဝပ်က္ေနၾကတာလဲ အမ်ားၾကီးျဖစ္ေနၾကပါျပီ။

သူငယ္ခ်င္းေတြ အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္ခံျပီး ကိုရီးယားကားေတြ
ၾကည္႔ေနၾကတာျမင္တိုင္း ကိုရီးယား စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ေနာက္ကြယ္က
ရိုးသားတဲ့ ျမန္မာေကာင္မေလး တစ္ခ်ိဳ႔ကို ေျပးျမင္မိပါတယ္။
ကိုရီးယားမင္းသားက မင္းသမီးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ပိုးပန္းေနတာျမင္တိုင္း
အသိမႀကြယ္ေသးတဲ့ ကေလးမေလးေတြကို ဘဝပ်က္ေအာင္
မိန္းမပ်က္ေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ပါပါးႀကီးကို ေျပးျမင္ပါတယ္။
ကိုယ္ကေတာ့ ဟန္ေဆာင္ အေပၚယံေတြနဲ႔ ရိုက္ကူးထားတဲ့ ကိုရီးယားကားေတြကို
ဘယ္တုန္းကမွ မၾကည္႔သလို အမွတ္တမဲ့ ႀကည္႔မိတိုင္းလဲ ဇာတ္လမ္း လွလွေလးေတြ
ဖန္တီးျပီး ကမၻာေပၚက ပရိတ္သတ္ကို လိမ္ေနတာလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြ႔ဖူးခဲ့တဲ့
ကိုရီးယားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို အျပင္မွာ
မယဥ္ေက်းႀကပါဘူး။ မသိမ္ေမြ႔ႀကပါဘူး။ အဆင့္အတန္းမရွိလွပါဘူး။

တခ်ိဳ႔တခ်ိဳ႔ေသာ မ်ိဳးေကာင္းရိုးေကာင္း ပညာတတ္ လူရည္မြန္ကိုရီးယား
ေတြကလြဲလို႔ေပါ့။ အရမ္းေတာ္တဲ့ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ တဲ့ကိုရီးယား တစ္ေယာက္စ
ႏွစ္ေယာက္စကိုေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ျမင္ဖူးပါတယ္။

အငယ္မေလးကို ႏိုက္ကလပ္မွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ညက တညလံုးအိပ္မရပဲ
သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာေလးေတြကို ျမင္ေနမိပါတယ္။

ႏူရာဝဲစဲြ လဲရာသူခိုးေထာင္းဆိုသလို ဆင္းရဲ ႏံုခ်ာလြန္းတဲ့ နယ္ဘက္က
ကေလးေလးေတြ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ ရန္ကုန္ကိုလာတဲ့
အခ်ိန္မွာေတာ့ မရည္ရြယ္ပဲ မိန္းမပ်က္ေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ႀကတာ ရင္နာစရာပါ။

ျပဴသူရဲ႔ အျပစ္လား ခံရသူမွာပဲ အျပစ္ရွိေနတာလား.....
ယဥ္က်းမႈေတြ နယ္ခ်ဲ႔ လာတဲ့ ကိုေရႊႏိုင္ငံႀကီးသားေတြကို အျပစ္တင္ရမလား....
ႏံုလြန္း အလြန္းတဲ့ ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြ မိဘေတြ ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမွာလား.....
သိရက္နဲ႔ မ်က္ကြယ္ျပဳေနခဲ့ႀကတဲ့ အဂတိ လိုက္စားေနသူ ႏိူင္ငံ႔ဝန္ထမ္းေတြ
ကိုအျပစ္တင္ရမလား....ကူညီခြင့္ ႀကံဳပါလ်က္နဲ႔ ထိေရာက္ေအာင္
မကူညီႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပဲ အျပစ္တင္ရမလား...


Ref : http://mysterysnow.blogspot.com/
..................

Virgin For Sale

Ref: The Daily Telegraph
Ref: http://july-dream.blogspot.com

(1).

Taj Mahal နဲ႕ အေနာက္ဘက္ မိုင္သံုးဆယ္ေလာက္ ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ Jaipur ဆိုတဲ့ ပန္းႏုေရာင္ ၿမိဳ႕ကေလး ရိွပါတယ္။ ကမာၻလွည္႕ခရီးသြား တုိုးရစ္ကားေတြ ဒီရြာေဘးက ျဖတ္သန္းသြားေနေပမယ့္ ခရီးသြားလမ္းညႊန္ တစ္ခုအေနနဲ႕ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႕ေလးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ျဖစ္သလိုေလး ေဆာက္ထားတဲ့ တဲအိမ္စုေတြရိွတဲ့ ရြာေလးရဲ႕ ညစ္ေပေနတဲ့ လမ္းေပၚမွာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ မိန္းခေလးေတြနဲ႕ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ေအာက္ ငယ္တဲ့ ခေလးမေလး ၂ ဦး ဟိုဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ေနတာတို႕ လမ္းေဘးမွာ ထိုင္ေနတာကို ေတြ႕ႏိုင္မွာပါ။

မိတ္ကပ္ေတြ အလြန္ျခယ္သထားတဲ့ ေဆးဆိုးပန္းရိုက္ မ်က္ႏွာ... ပန္းေရာင္ ဆာရီ လွလွေလး၀တ္လို႕... မိန္းခေလးတိုင္းဟာ တစ္မ်ိဳးစီ ၿငိဳ႕ငင္ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈ ရိွေနၾကပါတယ္။ မီးပံုေလး ေဘးမွာ ေခြးေျခေလးနဲ႕ ထိုင္ေနတဲ့ သူတို႕ကို လမ္းေပၚမွာ ျဖတ္သန္းသြားတဲ့ ကားေတြေပၚကေန ျမင္ေတြ႕ႏိုင္မွာပါ။

ဆူလီ... ၁၄ ႏွစ္အရြယ္ အပ်ိဳစင္ေလး... သူမနဲ႕ ပထမဦးဆံုး အိပ္စက္ခြင့္အတြက္ ေလလံပြဲႀကီး က်င္းပေနပါတယ္။ သူမ ေနတဲ့ တဲအိမ္စု ရြာကေလးမွာ မိသားစု ၅၉ စု ရိွပါတယ္။ ရြာသူရြာသားေတြဟာ ေရွးအစဥ္အဆက္ကတည္းက ျပည္႕တန္႕ဆာလုပ္ငန္း လုပ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္က ဆင္းသက္လာတဲ့ လူမ်ိဳးစုေတြပါ။ အဲဒီလို မိသားစုမွ ေမြးဖြားလာတဲ့ သမီးမိန္းခေလးအဖို႕ ျပည္တန္ဆာ အလုပ္ကို စတင္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္တာဟာ ျဖတ္သန္းရမယ့္ ဘ၀လမ္းမွာ အရြယ္ေရာက္ၿပီဆိုတဲ့ ျပယုဂ္တစ္ခုပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အျခား အိႏိၵယသူေတြလို တင္ေတာင္းရမယ့္ ပိုက္ဆံစုၿပီး ေယာက်ာ္းယူၾကေပါ့။ ပထမအႀကိမ္ အပ်ိဳစင္ ပန္းဦးလႊတ္ပြဲဟာ အလြန္ကို တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ေရာင္းကုန္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး အလယ္အလတ္ခ်မ္းသာတဲ့ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြဟာ ေလလံပြဲမွာ ေၾကးႀကီးႀကီး ေပး၀ယ္ႏိုင္ဖို႕ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။

ပံုမွန္ေစ်းကေတာ့ ရူပီး ၁၀၀ ျဖစ္ေပမယ့္ အခုလို အပ်ိဳစင္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကမ္းခင္းေစ်း ရူပီး ၂ ေသာင္းေက်ာ္ ေလလံပြဲမွာ ေစ်းအျမင့္ဆံုး ေပးတဲ့ လူကို ေရာင္းခ်ပါတယ္။ အကယ္လို႕မ်ား ခေလးမေလးဟာ အလြန္ကို ေခ်ာေမာတယ္ ဆုိရင္ ရူပီး ၄ ေသာင္းအထက္ ရရိွႏိုင္ပါတယ္။ ေလလံပြဲမွာ အႏိုင္ရသြားတဲ့ လူအေနနဲ႕ ခေလးမေလးကို သူ႕ စိတ္တိုင္းက်တဲ့အထိ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေန႕ရက္မ်ားစြာ ပို္င္ဆိုင္ခြင့္ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ရက္သတၱပါတ္ေပါင္း မ်ားစြာအထိ သိမ္းယူထားႏိုင္ပါတယ္။ သူအေနနဲ႕ ၿငီးေငြ႕သြားၿပီဆုိရင္ ပန္းဦးလႊတ္ပြဲ ၿပီးၿပီေပါ့။

အဲဒီလို အခ်ိန္အခါမွာ ဧည္႕ခံပြဲတစ္ပြဲ က်င္းပ ရပါတယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ အယူအဆအရ အခုလို ပထမအႀကိမ္ အပ်ိဳရည္ဖ်က္ခံရၿပီး ရတဲ့ပိုက္ဆံကို သိမ္းထားရင္ စုေဆာင္းထားရင္ ခေလးမအတြက္ ကံမေကာင္းေစဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီပိုက္ဆံကို သံုးပစ္ရပါတယ္။ သူမနဲ႕ သူမရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတြအတြက္ လက္၀တ္ရတနာေတြ ၀ယ္ၾကပါတယ္။ အစားအေသာက္နဲ႕ ယမကာေတြနဲ႕ ဧည္႕ခံပါတယ္။ ကၾက ခုန္ၾကပါတယ္။ နတ္ဘုရားေတြကို ပူေဇာ္ၾကပါတယ္။

မိန္းခေလးတစ္ဦးအေနနဲ႕ အိမ္ေထာင္မျပဳခင္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ အပ်ိဳရည္ ပ်က္သြားတာနဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳခြင့္ ဆံုးရံွဴးသြားပါတယ္။ ျပည္႕တန္ဆာအျဖစ္ လုပ္ကိုင္မလား အိမ္ေထာင္ျပဳမလား ဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈက ကာယကံရွင္ မိန္းခေလးေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ျပည္႕တန္ဆာအလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ၿပီးတာနဲ႕ ရပ္ရြာထဲမွာ သူမအတြက္ မဂၤလာဦးည မဟုတ္တဲ့ ပြဲေလး က်င္းပၾကပါတယ္။

ဆူလီက ေျပာပါတယ္။ ဒီေလာကကို စတင္ ၀င္ေရာက္ဖို႕ သူမအေနနဲ႕ ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေလာကကို သူမ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပါ။ သူမအေနနဲ႕ အဲဒီေလာကႀကီးမွာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္မလဲ ဆိုတာကို မသိႏိုင္ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေလာကထဲမွာ က်င္လည္ေနတဲ့ အျခားမိန္းခေလးေတြကို သူ သိေပမယ့္ သူတို႕ေတြ ဘယ္လို က်င္လည္ လႈပ္ရွားေနၾကသလဲ ဘာေတြျဖစ္ေနၾကလဲ ဆုိတာကိုေတာ့ သူမ မေမးရေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕ နည္းနည္းေလးေတာ့ ေၾကာက္မိပါတယ္တဲ့။

ေယာက်ာ္းေတြ ဘယ္လိုပံုစံ ရိွမလဲ ဆိုတာကို သူ စိတ္မပူပါဘူး ဆုိၿပီး သူမက ထပ္ေျပာပါေသးတယ္။ ညစာ လာစားဖို႕ လွမ္းေခၚေနတဲ့ အေမရိွရာကို အေျပးတစ္ပိုင္း မသြားခင္ေလး ေျပာသြားတာေလးက..... သမီးကေတာ့ ပိုက္ဆံ ေစ်းအမ်ားဆံုး ေပးတဲ့သူရဲ႕ ေနာက္ကို လုိက္သြားမွာပဲ တဲ့။

(2).

နီတာ... ဟိုဘက္ တဲအိမ္က အပ်ိဳစင္ေလး... သူမမွာ အစ္မ ေလးေယာက္ ရိွပါတယ္။ အားလံုး ျပည္႕တန္ဆာ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္ ေျပာပါတယ္။ နီတာက အေတာ္ေလးကို ေခ်ာတဲ့အတြက္ ရူပီး ၄ ေသာင္းေလာက္ ရမယ္လို႕ သူတုိ႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ အခု ရူပီး ၂ ေသာင္းခြဲ ေစ်းလာေပးတဲ့သူ ရိွေပမယ့္ ဒီေလာက္နဲ႕ေတာ့ မလံုေလာက္ဘူးေလ။

နီတာဟာ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ အစ္မေတြရဲ႕ ေနာက္ကို ေျခရာနင္းၿပီး ဒီျပည္႕တန္ဆာ ေလာကထဲကို ၀င္ဖို႕ ေရြးခ်ယ္ထားၿပီးပါၿပီ။ ဒါဟာ သူမရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပါ။ သမီး အိမ္အလုပ္ေတြ ဘာမွ လုပ္စရာ မလိုေတာ့ဘူးေလ လို႕ ရီသြမ္းေသြးၿပီး ေျပာသြားပါေသးတယ္။

သို႕ေပမယ့္လည္း... နီတာအေနနဲ႕ တစ္ေန႕ကို ဧည္႔သည္ အေယာက္ ၂၀ မွ ၃၀ ၾကား ေန႕စဥ္ လက္ခံဖို႕ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထိုးထားပါတယ္။ အသက္ ၄၀ အရြယ္ ေရာက္တဲ့အထိေပါ့။ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္သြားရင္... စြဲမက္ဖြယ္ မရိွေတာ့ဘူးလို႕ ထင္ခံရမယ့္ အခ်ိန္အခါက်ရင္ သူမအေနနဲ႕ သူမမွာ ရိွလာႏိုင္မယ့္ သားသမီးေတြကို ျပန္လည္ မွီခိုရပါေတာ့မယ္။

သူတုိ႕ရြာက အုတ္စီ တိုက္အိမ္အနည္းငယ္ထဲက အိမ္တစ္လံုးျဖစ္တဲ့ ေပါင္ ၁၄၆၀၀ တန္ အိမ္တစ္လံုးကို နီတာရဲ႕ အစ္မ ၂ ေယာက္က တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေယာက္က အသက္ ၃၅ ႏွစ္ ရိွၿပီး က်န္တစ္ေယာက္က အသက္ ၂၅ ႏွစ္ပါ။ သူတို႕အေနနဲ႕ အခုလို ေအာင္ျမင္မႈကို ဂုဏ္ယူေနၾကပါတယ္။ ဆင္းရဲ မြဲေတြလြန္းလို႕ ကၽြန္မတို႕မွာ စားစရာေတာင္ မရိွပါဘူး။ အခုေတာ့ ရွင္တုိ႕အေနနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈရလာဒ္ကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ၿပီေလ ဆုိၿပီး အသက္ ၂၅ ႏွစ္အရြယ္ မန္ဂ်ဴးက ေျပာျပပါတယ္။ သူတို႕ မိသားစုမွာ မိသားစု၀င္ အေယာက္ ၅၀ ရိွၿပီး ၃၅ ေယာက္က ခေလးအရြယ္ပဲ ရိွေသးၿပီး ၁၅ ေယာက္ကေတာ့ အရြယ္ေရာက္ပါၿပီ။

အိႏိၵယရဲ႕ ဘယ္ေနရာမွာ မဆို အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္ သတို႕သမီးက သတိုးသားကို မဂၤလာခန္း၀င္ေတြနဲ႕ တင္ေတာင္းရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကိုယ္၀န္က သမီး မိန္းခေလး ျဖစ္ေနွမွန္းသိရင္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ ကာလအတြင္းမွာကတည္းက ကေလးဖ်က္ခ်ပစ္တဲ့ႏႈန္း အရမ္းျမင့္တက္ေနတာပါ။ အဲဒီလိုနဲ႕ သမီးမိန္းခေလး ေမြးဖြားႏႈန္းေတြ က်ဆင္းလာပါတယ္။ အခု နီတာတို႕ရဲ႕ ရြာမွာဆိုရင္ လက္ထပ္ယူလို႕ရမယ့္ သတို႕သမီး အရမ္း ရွားသြားပါၿပီ။ မိန္းခေလးက သတို႕သားကို ခန္း၀င္ပစၥည္း တင္ေတာင္းရတဲ့ ဓေလ့က အခု အဲဒီရြာမွာဆို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္။ မဂၤလာ မေဆာင္ခင္မွာ ေယာက်ာ္းေလးေတြက သမီးရွင္ေတြဆီမွာ မဂၤလာပစၥည္း တင္ေတာင္းရတာမ်ိဳး ျဖစ္ကုန္ပါၿပီ။

ျဖစ္ႏို္င္ေခ်ရိွတာက ေငြရလြယ္တဲ့ လုပ္ငန္းျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ မိန္းခေလးအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ျပည္႕တန္ဆာ လုပ္ဖို႕ ရည္ရြည္ထားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လက္ထပ္ယူလို႕ရမယ့္ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေတြရဲ႕ ေစ်းေတြက အလြန္ကို ျမင့္တက္ကုန္တာပါ။ မန္ဂ်ဴးတုိ႕ ညီအစ္မရဲ႕ ေမာင္ ၅ ေယာက္ထဲက ၄ ေယာက္အတြက္ မဂၤလာပြဲ ကုန္က်စရိတ္ကို က်ခံေပးခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာလည္း ေယာင္းမေတြ၊ တူေတြ တူမေတြကိုပါ ဆက္လက္ ေထာက္ပံ့ေပးေနပါတယ္။ သူတုိ႕အေနနဲ႕ တစ္ေန႕ကို ရူပီး ၁၀၀၀ နဲ႕ ၁၅၀၀ ၾကား ရွာေဖြႏိုင္တယ္ေလ။

အဲဒီ ေဒသအတြင္းမွာ ေရွးအစဥ္အဆက္ ျပည္႕တန္ဆာအျဖစ္ လုပ္ကိုင္တဲ့ လူမ်ိဳးစုေတြဟာ အခုအခါမွာ နယူးေဒလီၿမိဳ႕က ျပည္႕တန္ဆာအိမ္ေတြအထိ ေစ်းကြက္ျဖန္႕က်က္ လာပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အခုခ်ိန္မွာ အဲဒီ မ်ိဳးဆက္က မိန္းခေလးတိုင္း ျပည္႕တန္ဆာ ေလာကထဲကို ၀င္ေရာက္ေနတဲ့ သံသရာကို ျဖတ္ေတာက္ႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနၾကပါၿပီ။ အန္ဂ်ီအိုေတြအေနနဲ႕ ျပည္တန္ဆာေတြရဲ႕ ကေလးေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး ပညာေရးေတြကို ၾကည္႕ရႈေစာင့္ေရွာက္ ျမင့္တင့္ေပးဖို႕ ေဂဟာေလးေတြ ဖန္တီးထားၾကပါတယ္။

အဲဒီျပည္႕တန္ဆာေလာကထဲက မိန္းမအမ်ားစုကေတာ့ သူတုိ႕ေတြရဲ႕ သမီးေတြကို ဒီေလာကထဲကို ထပ္ၿပီး ၀င္ မလာေစခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သူတုိ႕ရဲ႕ လမ္းစဥ္ကို မလိုက္ေစခ်င္ပါဘူး။ မန္ဂ်ဴးတို႕ ညီအစ္မမွာလည္း သမီးေတြ ရိွပါတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ အေဖကေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ ေဖာက္သည္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ေပါ့။ သမီးကို ပညာတတ္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ သမီးကို ဒီေလာကထဲမွာ ဘ၀ မဆံုးေစခ်င္ဘူး ။ သမီးကို ဒီလို အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး လို႕ ရီတူးက ေျပာသြားပါတယ္။


..........................

လူ႕ဘဝ

ေလာကႀကီးမွာကိုယ္မျဖစ္ႏွိုင္ဘူးလို႔ ထင္ထားတာေတြအားလံုးက တကယ္ေတာ႕
ျဖစ္ၿပီးကုန္ၾကပါၿပီ….ဒီသတင္းကိုၾကားၾကားျခင္း ကြ်န္ေတာ္ယံုေတာင္မယံု
ႏွိင္ခဲ႔ပါဘူး…ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္…
ကြ်န္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ညဘက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ေသာက္ရင္းစားရင္း
ဒီေကာင္ေျပာျပတာပါ…ဒီေကာင္က Construction တစ္ခုက Engineer ပါ…
တစ္ရက္ Siteထဲမွာ သူ႔ရဲ႕လက္ေအာက္က
အလုပ္သမားေတြ စုၿပီးစကားေျပာေနတာကို သြားေတြ႕လို႔မသင္ကာတာနဲ႔
မင္းတို႔ဘာေတြေျပာေနၾကတာလဲဆိုၿပီး
အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ကိုေခၚေမးလိုက္ေတာ႔ ….အလုပ္သမားေလးက သူတို႔ကရက္ကြက္တစ္ခု(အမည္ေတာ႔မေဖၚျပေတာ႔ပါ)ထဲမွာေနေၾကာင္း
သူတို႔အိမ္ေဘးကမိသားစုတစ္ခုက စီးပြါးေရးေတာ္ေတာ္ေလးက်ပ္တည္းေနၿပီး
ဒုကၡေရာက္ေနေၾကာင္းေယာကၤ်ားဆံုးသြားလို႔ မုဆိုးမျဖစ္ၿပီး ၁၆ႏွစ္အရြယ္
သမီးေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူ ဘဝကိုခက္ခက္ခဲခဲ
ရုန္းကန္ေနရေၾကာင္း ။ သမီးေလးကလဲ အပ်ိဳေဖာ္ဝင္ကာစ
ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးျဖစ္ေၾကာင္းအေၾကြးငါးသိန္းခန္႕တင္ေနၿပီး
အတိုးအရင္းႏွစ္ခုေပါင္း ၈သိန္းခန္႕ရွိ၍ ဘယ္လိုမွလဲျပန္မဆပ္ႏွိုင္ေတာ႔ေၾကာင္း
အကယ္၍ ဘယ္သူမဆိုအဲ႔ဒီ႔ အတိုးအရင္းႏွစ္ခုေပါင္း ၈သိန္းကို ဆပ္ေပးႏွိုင္ပါက
၁၆ႏွစ္အရြယ္သူ႔သမီးေလးႏွင္႔ အတူေပးအိပ္ၿပီး တစ္ႏွစ္တိတိေပါင္းသင္းခြင္႔ေပးမည္ဟု
သတင္းထြက္ေနေၾကာင္း ထိုသတင္းကိုလဲ…သူ႕မိန္းမမွတဆင္႔ျပန္ၾကားရျခင္း
ျဖစ္တယ္လို႔….ကြ်န္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းကိုေျပာျပသြားပါတယ္..

ကြ်န္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္ေတာ္ကိုျပန္ေျပာျပေတာ႔
ယံုေတာင္မယံုႏွိင္ခဲ႔ပါဘူး…တကယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္…
ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ေနလို႕ ျပန္ကာနီး သူငယ္ခ်င္းကေတာင္
ကြ်န္ေတာ္႔ကိုေနာက္သြားပါေသးတယ္….

......
ေဟ႔ေကာင္..မင္းမွာ ၈သိန္းရွိၿပီးစိတ္ဝင္စားရင္ေျပာတဲ႕…….

ၿပီးမွ..စတာ..ဟဲဟဲ..တဲ႔ .......ေခြးေကာင္….

.................................